“ใครคนของมึง”

ในขณะที่รถเคลื่อนตัวไปตามถนนสายเดิม มือหนาของเขาค่อย ๆ เอื้อมมาวางบนต้นขาของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตาเขาด้วยความรู้สึกเขินอาย แต่เขากลับส่งยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น ราวกับมั่นใจว่าเขากำลังมีอำนาจเหนือหัวใจของฉันอยู่ ฉันพยายามเบี่ยงหน้ามองออกไปนอกรถ หวังจะหลบซ่อนแก้มที่ร้อนผ่าวจากความรู้สึกที่ไม่อาจบอกเป็นคำพูด หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ทำให้รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกัน เสียงลมหายใจของเขาที่แผ่วเบาและมั่นคงดังอยู่ใกล้ ๆ ยิ่งทำให้ความรู้สึกอบอุ่นนั้นเพิ่มพูนขึ้น แม้จะไม่มีบทสนทนาใด ๆ แต่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมายกลับกลายเป็นบทเพลงที่สื่อสารถึงกันอย่างลึกซึ้ง รถค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาใกล้มหาวิทยาลัย ใจก็เต้นแรงเหมือนกันกับตอนที่ได้เจอเขาครั้งแรก ฉันรู้ว่า… วันนี้จะเป็นวันที่เต็มไปด้วยความทรงจำดี ๆ อีกวันหนึ่งในชีวิตของเรา เมื่อร