หลังจากออกมาจากห้องน้ำ ผิวกายยังอุ่นระเรื่อจากไอน้ำ ธารารินเดินกลับเข้ามาในห้องนอนที่มืดเงียบ แต่ทันทีที่เธอยืนข้างเตียง ความรู้สึกหนึ่งก็แล่นขึ้นมา ความหิวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ มาสองถึงสามอาทิตย์แล้ว แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอขมวดคิ้วเบาๆ
แปลกจัง… ตอนเย็นก็ทานข้าวปกติดี แม้จะทานน้อยหน่อย แต่ก็ไม่น่าจะทำให้ตื่นมากลางดึกด้วยท้องร้องแบบนี้ เสียงท้องร้องเบาๆ ดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจ ทำให้เธอถอนหายใจเรียบๆ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่ จึงตัดสินใจเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมผ้าซาตินสีทองอ่อนทรงยาวมาสวมทับเรือนร่างเปลือยเปล่า ผ้าซาตินลื่นเย็นสัมผัสกับผิว ทำให้ร่างเธอดูหรูหราเหมือนเจ้าหญิงในยามค่ำคืน เธอเหลือบมองภูผาที่นอนอยู่อย่างสบายใต้ผ้าห่มอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูห้องเบามาก เบาจนแทบไม่ได้ยินเสียงกลอนขยับ
โถงทางเดินมืดสลัวด้วยไฟวอร์มไวท์ที่เปิดไว้ตลอดคืน พื้นหินอ่อนเย็นนิดๆ เมื่อป
