ธารารินก้าวเดินผ่านโถงใหญ่ก่อนมาถึง ห้องอาหารประจำคฤหาสน์อัคราเวศน์ เพดานสูงโปร่งประดับด้วยโคมไฟคริสตัลระย้า แสงเช้าอาบโต๊ะหินอ่อนยาวสีครีมให้ดูสง่างามยิ่งขึ้น เธอสูดหายใจเล็กน้อยเพื่อกลบความประหม่า
ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้เธอชะงักไปชั่ววินาที บอดี้การ์ดในชุด สูทดำยืนประจำจุดอย่างเป็นระเบียบทั่วห้องอาหาร ทั้งหมดก้มหัวให้เธอพร้อมกันอย่างนอบน้อม พ่อบ้านวัยกลางคนยืนอยู่ใกล้โต๊ะ พร้อมด้วยเชฟและสาวใช้สองสามคน พวกเขาทุกคนก้มหัวทักทายด้วยความเคารพ มากกว่าที่เธอเคยได้รับตอนยังไม่แต่งงานกับภูผาเสียอีก ความรู้สึกเกรงใจแล่นเข้ามาในอกทุกครั้ง เธอ…ยังไม่ชินกับการถูกมองว่าเป็น ‘นายหญิงอัคราเวศน์’
สายตาคมของภูผาเงยขึ้นจากไอแพดทันทีที่เห็นเธอเข้ามา เขาวางมันลงบนโต๊ะอย่างมีจังหวะ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เธอใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
“นั่งลงสิครับ” ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มและอุ่นมากกว่าปกติจ
