ประตูไม้เก่าที่ปิดสนิทมานานถูกภูผาเลื่อนออกอย่างช้าๆ เสียง ครืด… เบาๆ ทำให้ธารารินรู้สึกเหมือนกำลังเปิดผนึกความลับโบราณบางอย่าง และทันทีที่ช่องว่างปรากฏ ลมหนาวจากภายนอกก็พุ่งเข้ามาปะทะแก้มเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะถูกกลืนหายไปด้วยความอบอุ่นจากไอน้ำที่ลอยตัวขึ้นจากบ่อน้ำพุร้อนในความมืดเบื้องหน้า
ไอน้ำนั้นหอมกลิ่นแร่ธรรมชาติอบอวล เหมือนพัดพาความล้าและความคิดทั้งหลายให้สลายไปในพริบตา ภูผายื่นมือมาแตะแผ่นหลังเธอเบาๆ
“ระวังนะครับ ทางลงมันแคบหน่อย “น้ำเสียงของเขานุ่มลึกจนหัวใจเธอสั่นนิดๆ โดยไม่ตั้งใจ บันไดไม้ทอดลงไปยังลานด้านล่าง ผ่านประตูอีกชั้นหนึ่งที่เหมือนตัดโลกออกเป็นสองส่วน ด้านบนคือคฤหาสน์เอโดะที่สง่างาม ส่วนด้านล่างคืออาณาจักรลับที่รู้กันเฉพาะคนในตระกูล
เมื่อทั้งคู่ก้าวลงสู่ลานหินกว้าง ธารารินเงยหน้ามองต้นไผ่สูงเรียงรายล้อมรอบพื้นที่ ไผ่เหล่านั้นโอนเอนไปตามแรงลม ส่งเสียง ซ่า… ซ่า… คล้ายเส
