หากจะนับว่าเตมินทร์ต้องเผชิญกับเรื่องราวแสนประหลาดและน่าเหลือเชื่อมานานแค่ไหน ก็คงต้องย้อนไปตั้งแต่เตมินทร์ยังไม่เกิดด้วยซ้ำ มันเป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวงสวยงามและตีรณาก็ชอบนั่งมองมันทุกครั้ง เพราะท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีเธอจึงต้องปรับอารมณ์ตัวเองให้ผ่อนคลายอยู่ตลอดเวลาแบบนี้
“เมี๊ยว…”
เสียงร้องของสิ่งมีชีวิตที่ตีรณาไม่ชอบมากที่สุดดังขึ้นมาจนต้องหันซ้ายขวามองอย่างหวาดระแวงทันที เพราะตอนเด็กเธอถูกแมวกัดจนเป็นแผลและจำฝังใจมาจนโต แมวจึงเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเธอทุกคนรู้ดี
ตีรณายังไม่ทันได้ลุกเข้าบ้านก็เหลือบไปเห็นแมวสามสีตัวใหญ่ที่ขอบระเบียง มันกำลังร้องและจ้องเธออย่างน่าสงสาร ตามตัวมีร่องรอยบาดแผลจนเลือดไหลหยดลงบนพื้นไม่หยุด สร้างความหวาดกลัวให้ตีรณายิ่งกว่าเดิมจนต้องหวีดร้องออกมาเสียงดัง
“กรี๊ด ออกไปนะไอ้แมวบ้า!”
“เมี๊ยว!”
“ออกไปนะ!”
“เมี๊ยว!”
ตุบ!
“คุณ เป็นอะไรครับ ร้องทำไม”
เตชินท
