"ฉันว่าเธอรออยู่ที่นี่ดีกว่า เดี๋ยวฉันตามคุณหมอไปเอง" กอหญ้าพยายามจะลุกออกจากเตียงเพื่อตามลูกของเธอไป แต่คนธรรพ์ไม่อยากจะให้เธอขยับตัวมากเดี๋ยวจะมีผลกระทบต่อแผลที่ผ่าตัด(ที่จริงหลังผ่าตัดทำคลอดคุณหมอจะให้คนไข้เดินและขยับตัวบ่อย ๆ แผลจะได้ดีขึ้นเร็ว)
"พาฉันไปด้วยนะ" หญิงสาวฉุดมือของชายหนุ่มไว้ สายตาเธอที่มองเขาไม่เคยอ้อนวอนแบบนี้มาก่อน
"แม่ว่าไปด้วยกันหมดนี่แหละ เดี๋ยวแม่ไปเอารถเข็นมาให้" รสสุคนธ์รีบออกไปขอรถเข็นจากพยาบาลที่อยู่ด้านนอก
"ฉันลงเองได้" เธอไม่ยอมให้เขาอุ้ม กอหญ้าพยายามจะก้าวขาลงจากเตียง
"ถ้ายังดื้ออยู่ก็ไม่ต้องไป..รออยู่นี่" เขารู้ดีว่าจะจัดการกับคนดื้อแบบเธอยังไง
หญิงสาวตวัดมือกอดรัดต้นคอของเขาทันที เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ให้เธอออกไปด้วย
คนธรรพ์อุ้มหญิงสาวไปวางลงที่รถเข็นเบา ๆ พร้อมกับเข็นออกมา
ตอนนี้ทุกคนออกมารออยู่หน้าห้อง ต่างก็รอแบบใจจดใจจ่อ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
"
