[ โรงพยาบาล ]
"ค่อย ๆ เดินสิจะรีบเดินไปไหนนักหนา เดี๋ยวก็เจ็บแผล" ชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาประคองภรรยาที่เดินนำหน้า เพราะเขามัวแต่หาที่จอดรถอยู่
"ไม่ค่อยเจ็บแล้ว..คิดถึงลูก"
"แหม..ทีเมื่อคืนบอกว่าเจ็บแผล"
"ไอ้บ้า! แล้วนายจะมาพูดอะไรตรงนี้" กอหญ้ามองซ้ายมองขวา เพราะเธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร
"ไอ้บ้าเลยเหรอ..ทีวันนั้นเรียกคุณคนซะเพราะเลย"
"ยังไม่หยุดอีกใช่ไหม" หญิงสาวถึงกับหยุดเดินแล้วมองค้อนเขาด้วยสายตาพิฆาต
"หยุดก็ได้จ้า..หยุดแล้ว ไหนบอกคิดถึงลูกไง" มือหนาตวัดโอบกอดเอวภรรยาอีกครั้งแล้วก็พาเธอเดินตรงไปข้างหน้า
สองผ่านอาทิตย์ผ่านไป...
นับเวลารวบแล้ว ก็ครบหนึ่งเดือนที่กอหญ้าผ่าคลอดจอมซนออกมา และตอนนี้หมอก็อนุญาตให้จอมซนออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
"น่ารักเหมือนน้าผึ้งเลยว่ะ" วันนี้ผึ้งมารับขวัญหลาน พร้อมกับพี่ชายของเธอ
"ลูกกูจะไปน่ารักเหมือนมึงได้ยังไง ก็ต้องน่ารักเหมือนแม่เค้าสิ" คนธรรพ์
