เช้าวันเสาร์...
ปฐพีไปรับจันทร์เจ้าและน้ำหวานมาขึ้นรถบัสที่มหาวิทยาลัยแต่เช้ามืด โดยไม่ลืมที่จะกำชับเธอมากมาย
"อย่ากินอะไรมั่วซั่วนะ ห้ามกินของจากคนอื่นที่ไม่รู้จัก อาหารเช้าพี่ทำมาให้แล้วอยู่ในกล่อง มีผลไม้เปรี้ยวไว้กินแก้เมารถด้วย ในกระเป๋าใบเล็กมียาดมและยาอื่น ๆ มีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลา พี่ขับรถไปเอง สามารถขับมาหาจันทร์เจ้าได้ตลอด เข้าใจมั้ย"
"ค่ะ ๆ" จันทร์เจ้าพยักหน้ารับและแอบทำหน้าเบื่อเล็กน้อย เพราะเขากำชับเธอแบบนี้มาสองสามวันติด ๆ แล้ว
"มึงจะสั่งอะไรนักหนาวะ ไอ้ดิน พวกกูเป็นรุ่นพี่ ไม่ปล่อยให้น้องเป็นอะไรหรอกน่า ไว้ใจได้" แชมป์ที่กำลังจัดการดูแลน้อง ๆ คณะบริหารให้ขึ้นรถบัสอยู่นั้น พูดขึ้นมาอย่างหมั่นไส้
"ใช่... อีกอย่างเจ้าก็อายุสิบแปดแล้วนะโว้ย ไม่ใช่เด็กแปดขวบ สั่งอย่างกับพ่อมาส่งลูกไปงานวันเด็ก มึงนี่เป็นเอามากนะ" กัปตันพูดขึ้นมาอีกคน พร้อมกับหันไปบอกจันทร์เจ้า
"เจ้ากับน้
