สมิงดำ [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 21
"ถ้าง่วงก็นอนนะ" มือหนาดันศีรษะของเธอให้มาพิงลงกับไหล่กว้างเพื่อเธอจะได้มีที่ยึดไม่ให้ล้ม
"เราจะไม่ตายอยู่ในป่านี้ใช่ไหม"
"ไม่ตายหรอก" ถ้าถูกเจ้าหน้าที่จับได้ อย่างมากก็คงถูกดำเนินคดี แต่เธอนี่สิต้องมาติดร่างแหไปด้วย
ดึกๆ ฝนเริ่มตกหนักกว่าเดิม หลังคาที่ทำไว้ตอนนี้เริ่มรับแรงกระแทกของเม็ดฝนไม่ได้แล้ว สมิงดำเลยถอดเสื้อออกมาคลุมร่างให้กับเธอ
"หนาว" ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามให้ความอบอุ่นกับเธอแต่ร่างกายของเธอก็ยังหนาวสั่น
"เดี๋ยวอีกหน่อยก็เช้าแล้วทนเอาหน่อยนะ"
"ฉันคิดถึงยาย"
เขาได้แต่โอบกอดเพื่อปลอบเธอไว้ ภาวนาให้เวลาเดินเร็วๆ หน่อย จะได้หาทางออกจากป่านี้ได้
และเวลานั้นก็มาถึง พอเห็นแสงสว่างสมิงดำก็ปลุกเธอให้ตื่น
"ทำไมตัวคุณร้อนจัง" ฟ้างามตื่นขึ้นมาก็สัมผัสถึงร่างกายของอีกฝ่าย ว่าตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายของเขาสูงมาก
"ไม่มีอะไรหรอกเราไปกัน"
"คุณใส่เสื้อก่อน
