"ผมไม่มีวันเชื่อคนอื่น คุณอยากพูดอะไรให้ผมฟัง คุณก็พูดมาสิ ผมพร้อมที่จะเชื่อคุณคนเดียว"
ทำไมเธอถึงไม่ดีใจกับคำพูดปลอบโยนของเขาเลย เหมือนว่ามันเป็นการบังคับให้เขาเชื่อคำพูดของเธอเพียงคนเดียว
พิมพ์ขอตัวกลับมาห้องทำงานและก็นั่งเงียบๆ อยู่คนเดียว หรือเธอจะยอมรับการทาบทามให้ไปทำงานดี เผื่อถ้าที่นี่ไม่มีเธอสักคน พวกเขาอาจจะใช้ชีวิตกันแบบมีความสุขก็ได้
หนี้สิน เธออย่าลืมสิพิมพ์ เธอยังมีหนี้สินที่ต้องชดใช้
คิดได้แบบนั้นพิมพ์ก็เอานามบัตรที่นเรศวรให้ไว้ออกมา แล้วก็กดโทรออกตามตัวเลขที่มีอยู่บนนามบัตรนั้น
>>{"ฉันขอคุยกับเสี่ยนเรศวรหน่อยค่ะ"}
อีกฝ่ายที่รับสายก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้เสี่ย เพราะตอนนี้เขากลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว
{"ดีใจนะครับที่คุณพิมพ์ติดต่อมา"}
>>{"เสี่ยคะ พิมพ์อยากให้เสี่ยพูดกับทางด้านเสี่ยสิงขรหน่อย"} หลังจากที่พิมพ์แจ้งเจตจำนงของเธอแล้ว ทั้งสองก็ตกลงตามที่พิมพ์ขอมา
แต่เร
