"คุณจะช่วยฉันใช่ไหม" ดวงตางามคู่นั้น มีแต่แววตาขอร้องอ้อนวอน ไม่ได้มีความเกลียดชังในแววตานั้นเลย
และมันก็ทำให้เขาใจอ่อน...
"ขอน"
"ครับ"
"นัดวันผ่าตัดได้เลย" คำพูดของมาเฟียหนุ่มสั่งลูกน้อง แต่ดวงตาคมจับจ้องที่ใบหน้าหวาน เพื่อดูปฏิกิริยาว่าเธอจะดีใจไหม และเขาก็ไม่ผิดหวัง เขาเห็นรอยยิ้มของเธอ
"อะไรนะครับ" ตอนนี้ขอนไม้และลูกน้องอีกสามสี่คนที่ยืนกระจายกันอยู่แถวนั้นต่างก็สงสัย ตกลงเจ้านายจะแก้แค้นหรือจะช่วยกันแน่ ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้เขาคงจะยิงทิ้งไปแล้ว
สายตาคมเข้มละจากใบหน้างาม มองไปที่ลูกน้องเพื่อตำหนิ
"ขะ..ครับ" ขอนไม้รีบไปทำตามคำสั่งในทันที ถ้าช้ากว่านี้คงเป็นเขาแน่ที่ถูกยิงทิ้ง
"ขอบคุณนะคะ" วันหนึ่งขอบคุณทันทีที่เขายอมช่วยเหลือ
"กลับ" มาเฟียหนุ่มสั่งลูกน้องแต่สายตาไม่ได้ละจากใบหน้างามเลย
เย็นวันเดียวกัน...
วันนี้ก็เหมือนทุกวันครุฑจะมาขลุกอยู่ที่คลับ
มือซ้ายคีบบุหรี่ มือขวาโอบกอ
