“เอมิล... ทำไมถึงได้มาหารักดึกดื่นแบบนี้ล่ะ” มาหาเธอเวลายามวิกาลยังไม่พอ แต่เพื่อนใหม่ซึ่งเริ่มสนิทกันแล้วนั้นยังหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางติดตัวมาด้วยในสภาพที่เรียกได้ว่าหากเป็นลูกแมวก็คงจะเพิ่งไปตากฝนที่ไหนสักแห่งมา ทั้งวันนี้พยากรณ์อากาศสาวสวยก็ยังบอกอีกว่าจะมีพายุพัดผ่าน แต่แปลกที่เพื่อนปล่อยให้ตัวเองตัวเปียกแบบนี้ได้อย่างไร “แล้วทำไมเปียกโชกขนาดนี้ ไปตากฝนมาเหรอ”
“เรียกรถไม่ได้ มิลเลยเลือกเดินมาแทนน่ะ ฝนตกแบบในข่าวพูดเลย แต่มันก็ช่วยไม่ได้แล้วน่ะนะ”
“เดิน? จากอู่ซ่อมรถที่มิลบอกรักว่าอยู่ที่นั่นมานี่อะนะ”
“อือ ทำไมเหรอ”
“ยังจะมาถามอีก! มันก็ไกลอยู่นะ แล้วกล้าเดินมาในเวลาแบบนี้ได้ยังไง เกิดโดนฉุดไปใครจะช่วยทันล่ะมิล”
รอยยิ้มจาง ๆ ของเอมิลส่งผลให้คนที่นึกเป็นห่วงเริ่มผ่อนลมหายใจลงเพื่อสงบสติอารมณ์ เธอเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องเจอกับอะไรมาจนทำให้มองข้ามภัยอันตรายใกล้ตัวขนาดนี้
“ขอโทษที ถ้
