แพ้... ฉันแพ้ราบคาบ ไม่ใช่แค่เพราะไวน์รสเลิศที่เพิ่งดื่มเข้าไป แต่เป็นเพราะความต้องการลึก ๆ ที่ถูกปลุกปั่นจากผู้ชายตรงหน้านี้ต่างหาก ยิ่งเห็นสายตาเว้าวอนปนเจ้าเล่ห์ของเขา ความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีก็ดูจะมลายหายไปกับเสียงคลื่นลมทะเล
“ร้ายนักนะ... ทั้งพี่ทั้งน้องเลย”
ฉันบ่นอุบอิบแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มพราวระยับไม่ต่างจากเขา มือเรียวที่เขาเพิ่งจะปล่อยให้เป็นอิสระค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสความแข็งขึงที่ร้อนผ่าวยิ่งกว่าอากาศเมืองไทยเสียอีก สัมผัสได้ถึงเส้นเลือดปูนโปนที่เต้นตุบ ๆ ราวกับมีหัวใจอีกดวงซ่อนอยู่ตรงนั้นสู้มือฉัน
“อื้ม... โซอี้” พี่ใบข้าวคำรามเสียงต่ำในลำคอทันทีที่มือนุ่มของฉันกอบกุมแก่นกายเขาเอาไว้เต็มกำมือ
“ไหนบอกว่าอยากให้ช่วย... งั้นอยู่นิ่ง ๆ สิคะ”
ฉันสั่งเสียงพร่า พลางส่งสายตายั่วยวนกลับไปให้สามีอย่างไม่ยอมแพ้ ในเมื่อกล้าขอมาขนาดนี้ โซอี้คนนี้ก็จะจัดให้สาสมใจ ยิ่งนึกถึงตอนเขาเอาน้ำแ
