ความรู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่าเธอจะไปจริงๆ
“ใช่… ” เธอตอบสั้นๆ
ท่าทางของมาร์คัสเหมือนอยากพูด บางอย่างยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขาตลอดมา แต่ดูเหมือนว่านาทีนั้นช่างยากเย็นที่จะเค้นคำพูดออกมา
“คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า” เธอถาม
“ฉัน เอ่อ... แค่อยากจะล่ำลาเธอเป็นการส่วนตัว”
เขาเอ่ยขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
“รอไว้พรุ่งนี้ก็ได้นี่คะ”
หญิงสาวหารู้ไม่ว่าเหตุการณ์แบบวันนั้นกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
“มือคุณเจ็บ… ”
ไอวี่กล่าวพลางมองดูรอยถลอกจากบาดแผลบริเวณหลังมือของเขา
“ฉันจะทำแผลให้ แต่หลังจากทำแผลแล้ว… ฉันขอร้องให้คุณออกไปจากห้องฉัน เพราะตอนนี้ดึกมากแล้ว ไม่อยากให้ใครมาเห็นเข้า”
เธอยื่นเงื่อนไข ขยับห่างออกมาจากร่างสูงใหญ่ ทำท่าว่าจะก้าวออกมาจากห้อง ด้วยอุปกรณ์ทำแผลถูกเก็บเอาไว้ในตู้ยาซึ่งอยู่ถัดไปอีกห้อง
