แกล้งทำทีว่าไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาที่ส่งสัญญาณมาทางสายตา
“ขึ้นบ้านกันเถอะ”
คนตัวใหญ่ไม่ชวนเปล่า แต่ยังรั้งข้อมือของเธอด้วยความใจร้อน ไอวี่จำต้องเดินตามไปแต่โดยดี และทันทีที่ลับมาจากสายตาของคนใช้ มาร์คัสก็รวบร่างของภรรยาขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนกำยำ พาก้าวยาวๆ หายเข้าไปในห้องนอน
“จะทำอะไรคะ… ”
“เดี๋ยวรู้เอง”
“อุ๊ย… ฉันยังไม่พร้อม”
“ไม่พร้อมก็นอนเฉยๆ… เดี๋ยวผมทำเอง”
เขาหัวเราะคิกคัก
“เอ่อ… ปิดประตูก่อนค่ะ”
มาร์คัสรีบร้อนจนลืมไปเสียสนิทว่าประตูห้องนอนยังเปิดแง้มเอาไว้ ฝ่ามือน้อยๆ ของหญิงสาวยื้อยันทรวงอกของเขาเอาไว้ ที่บอกให้รีบไปปิดประตูเพราะเกรงว่าคนใช้จะผ่านมาเห็น
ชายหนุ่มกระโดดพรวดลงไปจากเตียง รีบร้อนไปปิดประตูลงกลอนแล้วก็กลับมาที่เตียงนอน ทาบร่างสูงใหญ่เข้าไปหาภรรยาอย่างหิวกระหาย
“ผมคิดถึงคุณ”
เขากระซิบเสียงกระเส่า ไอวี่ยอมรับว่ามา
