“บ้านนี้กำลังจะรวบหัวรวบหางทั้งแม่ทั้งลูกใช่ไหมค่ะ”
เริงรตีแกล้งว่า เธอรู้เท่าทันความคิดของเขา
“เรือล่มในหนอง… ทองจะไปไหน เป็นจริงได้ก็ดี ผมได้หนูไอวี่เป็นลูกสะใภ้ ส่วนคุณได้เจ้ามาร์คัสเป็นลูกเขย”
“คนเจ้าเล่ห์เพทุบาย”
เธอกระทุ้งข้อศอกไปที่พุงของเขาเบาๆ
“คงจะดีไม่น้อย… ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ”
พ่อเลี้ยงรำพึงขึ้นเบาๆ
“ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนนะคะ… ไม่ใช่เรื่องที่เราจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือบังคับใจกันได้”
เริงรตีสรุปอย่างคนที่รู้จักธรรมชาติของความรักเป็นอย่างดี
“งั้นคงต้องรอดูกันไป แต่ถ้าปล่อยให้ลูกชายผมสู้อยู่เพียงลำพัง สงสัยจะทำแต้มไล่ตามไอ้โทนี่ไม่ทันแน่ๆ… ”
“หมายความว่ายังไงคะ”
หัวคิ้วโค้งราวคันศรขมวดมุ่นเข้าหากัน
“มันต้องมีแผน…”
เขาพึมพำเบาๆ ยกมือขึ้นลูบแผงหนวดสีดำดกหนาเหนือ
