บทที่ 2 แผนลวงล่อพยัคฆ์

​"พิจารณาตัวเอง หมายความว่ายังไงคะ?" หญิงสาวสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ​"การพิจารณาตัวเองมีตั้งหลายวิธี อย่างเช่น.. ลาออกไปซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเยือกเย็น ​"ฉันไม่ออก!" ​"เธอก็อย่าคิดว่าแผนการของเธอจะสำเร็จ" ​"งั้นเราก็มาลองดูกันสิคะ ระหว่างลูกชายที่ไม่ได้เรื่องแบบ.. กับคนอย่างฉัน" แสนสวยจงใจละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ แต่มันกลับทิ่มแทงใจคนฟังอย่างจัง ​"เธอมันก็แค่กาฝาก!" พยัคฆราชตวาดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ​"นั่นมันก็แค่นัยน์ตาของคุณค่ะ แต่ในสายตาของคุณแม่.. ฉันคือลูกรัก" แสนสวยเหยียดยิ้มบาง "เอ..เอายังไงดีน้า ขอให้ท่านโอนมรดกให้ฉันเลยดีไหม ยิ่งตอนนี้คุณไม่ยอมอยู่บ้านหลังนั้นด้วยสิ..ทางสะดวกเลยล่ะค่ะ" ​ว่าแล้วหญิงสาวก็เชิดหน้าเดินตรงไปที่ประตู เตรียมจะออกไปจากห้องทำงานที่แสนอึดอัดนี้ ​"สักวันหางเธอคงจะโผล่ ยัยแสนน่ารังเกียจ!" ชายหนุ่มสะกดกลั้นอารมณ์โกรธไว้สุดขีด หากคนตรงหน้าเป็นผู้ชาย เขาคงไม่ปล่อยให้เย้ยหยันกันได้ถึงเพียงนี้ ​ประโยคสุดท้ายนั้นแสนสวยได้ยินชัดเจนทุกคำ แต่เธอเลือกที่จะไม่หันกลับไปต่อกรอีก เพราะเพียงเท่านี้ขาก็สั่นจนแทบจะก้าวเดินออกจากห้องไม่ได้อยู่แล้ว ​"หวังว่าคงได้ผลนะ" หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เอาชีวิตรอดออกมาจากกรงเล็บของเขาได้ ​"คุณแสนสวยคะ" ในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับห้องทำงาน พนักงานสาวคนหนึ่งก็เรียกไว้ด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ​"คะ?" ​เวลาที่ใครต้องการความช่วยเหลือ หรือไม่สามารถเข้าหน้าท่านรองประธานอย่างพยัคฆราชได้ ทุกคนมักจะมาฝากความหวังไว้ที่แสนสวยเสมอ ​ท่านรองฯ พยัคฆราช ยังไม่ได้รับอำนาจตัดสินใจทั้งหมดจากบิดา เพราะความดื้อรั้นและปัญหาส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่สิงหราชกลัวว่าจะเข้ามามีอิทธิพลต่อลูกชายมากเกินไป ส่วนตัวสิงหราชเองช่วงนี้ต้องไปประจำการอยู่ที่ต่างประเทศ เพื่อดูแลกิจการที่ร่วมหุ้นกับโรมันซึ่งกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว ​"เรื่องนั้น.. เป็นยังไงบ้างคะ" พนักงานสาวถามถึงเรื่องเอกสารที่ส่งไม่ทัน ​"พี่ไม่ต้องเป็นกังวลหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ​"ขอบคุณคุณแสนสวยมากเลยนะคะ" ​ความจริงแล้วแสนสวยไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตอะไรในบริษัทนี้ เพราะพยัคฆราชเคยยื่นคำขาดกับพ่อของเขาไว้ว่า ถ้าให้ตำแหน่งเธอ เขาจะไม่ยอมเข้าเหยียบบริษัทนี้เด็ดขาด ​ที่สำคัญไม่มีใครรู้เลยว่าแสนสวยพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเขา แต่ที่ทุกคนกล้ามาขอความช่วยเหลือจากเธอ ก็เพราะเห็นว่าเธอไม่เคยกลัวเขาเลยสักครั้ง ซึ่งหลายคนเข้าใจไปเองว่าเธอมีท่านประธานหนุนหลัง บ้างก็แอบซุบซิบนินทาว่าเธออาจจะเป็นอนุภรรยาของสิงหราช นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พยัคฆราชจงเกลียดจงชังเธอนักหนา ​[คฤหาสน์สิงหราช] ​"พยัคฆ์ว่ายังไงบ้างล่ะลูก" ทันทีที่แสนสวยกลับถึงบ้านในช่วงเย็น อัปสรสุดาก็เอ่ยถามด้วยความคาดหวัง ​"ว่าอะไรคะ?" แสนสวยแสร้งถามกลับ ​"ก็ที่แม่ฝากไปบอกพยัคฆ์ไงจ๊ะ" ​"บอกแล้วค่ะ" ​แสนสวยตอบเพียงสั้นๆ แต่ความจริงแล้ววิธีการบอกของเธอนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป ถ้าบอกดีๆ ผู้ชายจองหองคนนั้นไม่มีทางกลับมาแน่ เธอจึงต้องใช้วิธียั่วอารมณ์ให้เขาโกรธจนต้องตามมาเอาเรื่องถึงที่นี่ ​"แล้วพยัคฆ์จะกลับมาไหมล่ะลูก" ​"เอ่อ... คือ..." หญิงสาวอึกอัก เพราะเธอก็ไม่มั่นใจเต็มร้อยนัก แต่แผนนี้เธอมักใช้ได้ผลเสมอเวลาต้องการล่อพยัคฆ์ออกจากถ้ำ ​ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เสียงเครื่องยนต์รถคุ้นหูก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ​"สงสัยจะมาแล้วมั้ง" อัปสรสุดารีบเดินออกไปดูด้วยความดีใจ "เด็กคนนี้ไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังจริงๆ" นางเอ่ยชมแสนสวยเมื่อเห็นรถของลูกชายแล่นเข้ามา ​"มาจริงเหรอเนี่ย!" แสนสวยรีบลุกขึ้นจากโซฟา ใบหน้างามมองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่ก "หนีขึ้นข้างบนดีกว่า!" ​พอนึกได้แบบนั้น หญิงสาวก็รีบวิ่งขึ้นห้องนอนของตัวเองทันที เพราะเธอยังไม่พร้อมจะประจันหน้ากับพายุอารมณ์ของเขาในตอนนี้ 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่