บทที่ 4 แผนต้อนเข้ามุม
815 คำ
"จะรีบไปไหน!" ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าถึงตัวรถก่อนจะกระชากประตูฝั่งคนขับให้เปิดออกอย่างแรง จนแสนสวยที่เพิ่งนั่งประจำที่สะดุ้งสุดตัว
"นาย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะไปทำงาน" มือเรียวพยายามฉุดรั้งประตูให้ปิดลง แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงมหาศาลของเขาได้
"ไหนบอกว่าจะพิจารณาตัวเองไง" เขาเลิกคิ้วถามกวนๆ
"ฉันก็กำลังพิจารณาตัวเองอยู่นี่ไง.. ด้วยการรีบไปทำงานแต่เช้า!" เธอเชิดหน้าตอบโต้
"ถ้างั้นก็เชิญ" พยัคฆราชยอมปล่อยมือพลางปิดประตูรถคืนให้ง่ายๆ อย่างผิดคาด
"อะไรของเขาวะ?" แสนสวยพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง ถ้าเขาดื้อรั้นหาเรื่องต่อเธอคงไม่แปลกใจ แต่นี่กลับยอมปล่อยไปง่ายๆ มันผิดวิสัยพยัคฆราชเกินไป หญิงสาวขับรถออกจากบ้านมาด้วยความรู้สึกระแวงตะขิดตะขวงใจตลอดทาง
[ บริษัท ]
"คุณแสนสวยมาแล้ว!" ทันทีที่เธอเดินเข้าตึก พนักงานที่จับกลุ่มกันอยู่ก็หันมามองเป็นตาเดียวและเริ่มกระซิบกระซาบกัน
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" แสนสวยเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย เพราะเธอรู้จักคุ้นเคยกับพนักงานที่นี่เกือบทุกคน
"ดูที่บอร์ดสิคะคุณสวย"
แสนสวยไม่รอช้า รีบเดินตรงไปยังบอร์ดประชาสัมพันธ์ที่คนรุมล้อมอยู่ "นี่มันประกาศอะไรกันคะ"
คำถามนั้นถูกตอบด้วยข้อความบนแผ่นกระดาษที่ติดเด่นหรา พออ่านจนจบเธอก็เข้าใจทันทีว่าทำไมก่อนออกจากบ้านเขาถึงไม่ยอมหาเรื่องต่อ.. เพราะเขาเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้รอเธอที่นี่แล้ว!
ไม่นานนักร่างสูงสง่าของพยัคฆราชก็เดินเข้ามาในบริษัท เขาไม่ได้หยุดดูบอร์ดแม้แต่น้อย แต่เดินตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหารที่มีพนักงานคอยเปิดรอไว้อยู่แล้ว
"เดี๋ยวก่อน!" แสนสวยรีบก้าวเท้าสับไวๆ แทรกตัวเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่บานประตูจะปิดสนิท
"เอาแล้วไง แกว่างานนี้ใครจะชนะ?" เสียงซุบซิบไล่หลังตามมาทันที
"ฉันว่าสู้คุณแสนสวยไม่ได้หรอก ท่านประธานหนุนหลังอยู่ขนาดนั้น"
"อย่าลืมนะว่าตอนนี้ท่านประธานไม่อยู่"
"จริงด้วย.. แล้วเมียท่านไม่รู้เหรอว่าท่านแอบเอาผู้หญิงมาทำงานด้วยแบบนี้" ข่าวลือเก่าๆ ถูกขุดขึ้นมาพูดอีกครั้ง ทุกคนต่างยังปักใจเชื่อว่าแสนสวยคือเด็กฝากหรืออนุภรรยาที่สิงหราชเลี้ยงไว้ซ่อนเร้น
ภายในลิฟต์ บรรยากาศในพื้นที่แคบๆ เย็นเยียบจนน่าขนลุก
"ประกาศที่บอร์ดมันหมายความว่ายังไง!" แสนสวยเปิดฉากถามทันที
"ก็หมายความตามนั้น.. เธออ่านหนังสือไม่ออกหรือไง" เขาตอบอย่างเย็นชา
"ทำไมฉันต้องรับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียว!"
"ก็เธอเป็นคนสะเพร่าเอง ค่าเสียหายทั้งหมดเธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบสิ.. ถ้าทำไม่ได้ ก็ลาออกไปซะ!"
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ออก!"
"ถ้าไม่ออก.. เรื่องค่าใช้จ่ายของที่ส่งออกไม่ได้เธอก็ต้องจ่ายคืนบริษัทเอง" พยัคฆราชเหยียดยิ้ม เขารอโอกาสที่จะเล่นงานเธอแบบนี้มานานแล้ว "มันไม่ใช่เงินน้อยๆ นะ เธอจะหาที่ไหนมาใช้"
"นาย!"
"หรือไม่งั้นก็รอให้พ่อฉันกลับมาแล้วกัน ท่านจะได้รู้ว่าคนที่ท่านชุบเลี้ยงไว้มันไม่ได้เรื่องแค่ไหน!"
"นายไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก ฉันไม่กลัว!" แสนสวยพยายามใจดีสู้เสือ
"ไม่ได้ขู่.. เธอก็รู้ว่าพ่อฉันไม่ชอบคนที่ทำอะไรพลาด"
เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาว พยัคฆราชก็รู้ทันทีว่าแผนนี้มาถูกทาง เธอเริ่มสั่นคลอนจนไม่กล้าเถียงต่อ ที่จริงลิฟต์ถึงชั้นจุดหมายนานแล้ว แต่เขาตั้งใจกดปิดแช่ไว้เพื่อต้อนเธอให้จนมุม
ชายหนุ่มเดินออกจากลิฟต์ด้วยอารมณ์สุนทรีย์ จนเลขาหน้าห้องแอบยิ้มตาม เพราะนานๆ ทีจะเห็นท่านรองฯ อารมณ์ดีขนาดนี้
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป..
"อะไร?" พยัคฆราชเงยหน้าจากกองงาน เมื่อเห็นแสนสวยวางสมุดบัญชีธนาคารลงตรงหน้าเขา
"เงินทั้งหมดของฉัน.." เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเจ็บปวด
มือหนายื่นไปหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดดูยอดเงินที่สะสมมานาน "หึ.."
"หวังว่ามันคงจะพอสำหรับค่าเสียหาย" แสนสวยรู้ดีว่าถ้าพยัคฆราชคิดจะเล่นงานเธอ เขาจะทำทุกวิถีทาง และหากปล่อยให้เขาสืบสาวจนรู้ว่าเธอรับผิดแทนพนักงานคนอื่น เรื่องมันจะยิ่งบานปลาย เขาอาจจะไปเล่นงานพนักงานคนนั้นเพื่อย้อนกลับมาทำร้ายความรู้สึกเธออีก ซึ่งเธอจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้
🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่
- ผู้เขียน
