"ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องเอาออกหรอก อักษรทานได้" หญิงสาวพยายามหายใจเข้าลึกๆ ให้ทั่วปอดก่อนที่จะตักไข่เจียวยอดชะอมนั้นขึ้นมาใส่ปากแล้วเคี้ยว
อึบ! อึบ!! ยิ่งมันเข้ามาอยู่ในปาก เธอก็ยิ่งพะอืดพะอมหนักขึ้น แต่ตอนนี้สายตาเขากำลังมองมา เธอก็เลยจำเป็นต้องได้กลืนมันลงไป
"อร่อยดีค่ะ" คำแรกผ่านไปคำที่สองก็เลยกินอย่างอื่นบ้าง
ทานไปได้อีกแค่ไม่กี่คำเธอก็ขอเข้าห้อง
อ้วกกก~ อักษรสุดาตรงเข้าไปในห้องน้ำ แล้วก็เอาสิ่งที่มันแสลงท้องออกมาจนหมด แต่เธอก็ไม่ได้อาเจียนเสียงดัง เพราะกลัวว่าเขาจะได้ยิน โชคดีที่ตอนนี้เขายังไม่ตามเข้ามา
19 : 20 น.
"ทำไมวันนี้ถึงไม่มีหิ่งห้อยออกมาคะ" พอรู้สึกดีขึ้นอัษรสุดาก็ออกมานั่งรับลมที่ศาลาเหมือนเดิม
"หิ่งห้อยจะไม่ออกมาทุกวันหรอกลูก คงเป็นเพราะอากาศ" กานดาซึ่งนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของบ้านก็ได้ตอบลูกสะใภ้ขึ้น
"พวกมันคงจะขี้เกียจบินใช่ไหมคะ"
"ฮ่าฮ่าา" อยู่ดีๆ มินนี่ก็ขำขึ้นเมื
