เย็นวันเดียวกันนั้น..
"กลับมาแล้วเหรอลูก" อัปสรสุดาถามลูกชายเมื่อเห็นว่าเขาเดินเข้ามา
"ครับ" ชายหนุ่มตอบผู้เป็นแม่แต่สายตาไม่ได้มองมาที่นางเลย
"แม่ยังไม่เห็นลงมาเลย ตั้งแต่ลูกมาส่งแล้วนะ" นางเห็นแค่สายตาที่มองขึ้นไปด้านบนก็รู้แล้วว่าลูกมองหาใคร
"ถ้างั้นผมขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบขึ้นไปด้านบน ทิ้งให้ผู้เป็นแม่ได้แต่มองตามด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดว่าลูกชายจะเป็นคนที่กลับบ้านตรงเวลาแบบนี้
แกร้ก แกร๊ก "เอ้าา ล็อกห้องเฉยเลย" ขึ้นมาถึงเขาก็บิดลูกบิดประตูดู
ก็อก ก๊อก "คุณแสนสวยครับผมกลับมาแล้ว"
เงียบ~
ก็อก ก๊อก "เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ ผมกลับมาแล้วคร้าบ"
เขายืนอยู่หน้าห้องแบบนั้นสักครู่ก็ยังเงียบอยู่
"แสนสวยเธอเป็นอะไรหรือเปล่า! ถ้าไม่เปิดฉันจะพังเข้าไปแล้วนะ" พูดยังไม่จบความเลยด้วยซ้ำ
ตุ้บ! "โอ้ยย"
"นายเป็นอะไร" ทีแรกว่าจะงอนให้นานกว่านี้ แต่พอได้ยินเขาร้องโอดโอยก็รีบเปิด
