เช้าวันต่อมา
"แม่ทำกับข้าวไว้แล้ว มาทานก่อนค่อยออกไปทำงาน" กานดาเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ออกมาจากห้องก็เลยเรียกไว้ก่อน
"คุณอักษรต้องได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านครับแม่ เดี๋ยวผมพาไปทานที่บริษัทก็ได้"
"อ้าวจริงเหรอจ๊ะ วันหลังเตรียมชุดมาด้วยนะ เตรียมมาไว้ที่นี่ด้วยเลยก็ได้ เผื่อว่ามาค้างกันที่นี่จะได้ไม่ต้องรีบกลับบ้าน"
"ค่ะคุณแม่ อักษรไปนะคะ" หญิงสาวพูดออกมาได้แค่นั้นก็รีบเดินลงบ้านไป ..ยังจะได้ค้างกับเขาอีกเหรอ แค่นี้ก็เกือบห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้ว
"ฉันขับรถกลับเองได้ค่ะ รถของคุณจอดอยู่นี่ไม่ใช่เหรอคะ" ดวงตางามมองไปดูรถอีกคัน
"คุณไม่ให้ผมไปส่งเหรอ"
คนตัวเล็กไม่กล้าตอบ เพราะเธอยังอายเรื่องเมื่อคืนนี้อยู่มาก เปิดประตูรถได้ ก็ขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ
แทนไทได้แต่ยืนมองรถคันหรูวิ่งออกจากลานหน้าบ้านไป ความคิดฟุ้งซ่านก็ได้วิ่งเข้ามาในหัวอีกครั้ง พร้อมกับนึกตำหนิตัวเองที่ไปทำเธอถึงขนาดนั้น
[
