"เธอจะเอาเงินไปทำอะไรมากมาย" ไม่ใช่ว่าจะไม่คิดก่อนถาม แต่หลักฐานทุกอย่างมันมัดตัวเธอไปหมด
"ฉันขอคิดก่อนแล้วกันว่าจะเอาเงินตั้งมากมายไปทำอะไร" หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทางที่นึกขำ เกิดมาไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นในบัญชีธนาคาร
"มันใช่เวลาต้องมาเอาชนะกันไหมแสนสวย เราควรเปิดอกคุยกันได้แล้ว"
"ถึงฉันพูดไปนายก็ไม่เชื่อ นายเคยเชื่ออะไรที่ฉันพูดบ้าง ฉันอยู่บ้านหลังนี้มาสิบกว่าปี นายเคยเชื่ออะไรฉันบ้าง..ถามตัวเองดู ถ้าฉันบอกว่าเรื่องนี้ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลย..นายจะเชื่อไหมล่ะ"
ประโยคสุดท้ายที่เธอพูดออกมา นี่แหละมันคือประโยคที่เขาต้องการอยากจะได้ยิน
บ่ายโมงวันเดียวกันนั้น
"คุณแสนสวยทานข้าวแล้วเหรอคะ" พวกเพื่อนๆ กลับมาจากทานข้าว ก็ยังเจอเธออยู่ที่โต๊ะทำงาน ที่จริงแสนสวยออกจากห้องทำงานของเขามาตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว
"ยังไม่หิวค่ะ"
"หึ.. ถึงกับทานอะไรไม่ลงเลยเหรอ"
แสนสวยมองกลับไปดูคนที่เพิ่งจะพู
