"นายจะทำบ้าอะไรอีก" แสนสวยรีบเดินมาที่ประตู เพราะว่าถ้าเธอหายเข้ามาในนี้นานคนข้างนอกต้องผิดสังเกตแน่
แต่ไม่ทันที่เธอจะเปิดก็ถูกคว้าตัวเข้ามาแนบลำตัวหนาไว้ก่อน
"นายพยัคฆ์ นายไม่เห็นหรือไงว่าคนข้างนอกเขาเห็นหมดแล้ว" เธอหมายถึงเห็นตอนที่จูบกัน
"เห็นก็ช่างสิ เขารู้กันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"
"นายไม่พอใจใช่ไหมที่ทุกคนรู้เรื่องนี้" ดวงตางามเงยขึ้นไปมองสบตาคนตัวสูงที่โอบกอดเธออยู่ในเวลานี้
"เธอดูไม่ออกเลยเหรอแสนสวย"
"ถ้านายไม่พูดฉันจะดูออกเหรอ" หญิงสาวถามออกไป เพราะไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่ แต่ตอนนี้ที่รู้ๆ คือหัวใจของเธอเต้นแรงแทบจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว
คนตัวเล็กรอฟังอยู่แบบนั้นพักหนึ่งเขาก็ไม่พูดอะไร ได้แค่มองสบตากันอยู่แบบนั้น
"ปล่อย..ใกล้เวลาเลิกงานแล้วฉันจะกลับ" ว่าแล้วมือเรียวก็ผลักเขาให้ออกห่าง
"อยากจะรู้เรื่องรถไม่ใช่เหรอ"
"นายเอารถฉันไปไว้ที่ไหน" หญิงสาวซึ่งกำลังเดิน
