กรงล่ามรัก HIS CAGE

“ถ้าก้าวออกไปจากกรงของพี่แม้แต่ก้าวเดียว รู้ใช่ไหมว่ามันจะจบยังไง” เสียงทุ้มต่ำเค้นคำถาม จ้องร่างเล็กในชุดนักศึกษา ที่กำลังนั่งคุกเข่าตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ประโยคของเขาเหมือนคำสาปที่เธอไม่มีวันหนีพ้น เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอดังขึ้นให้กับความพยายามหนีของเธอ ก้านนิ้วยาวไล่เกลี่ยเบาๆ บนพวงแก้มที่ขึ้นสี ก่อนจะคว้าเส้นผมนุ่มแล้วกระตุกเบาๆ บังคับให้คนที่เอาแต่ก้มหน้าเงยขึ้นมา เผชิญกับสายตาคู่คมที่มีแต่ความลุ่มหลง กดจ้องเธอด้วยคำเตือนว่า อย่าคิดจะลองดี น้ำสีใสเอ่อคลออยู่ในดวงตาคู่สวย ทว่ากลับไร้เสียงสะอื้น เพียงแค่มองเขานิ่งๆ คนที่ก้าวเข้ามาเป็นฝันร้ายในชีวิตของเธอ “เฌอเกลียดพี่เซบบ์” คำพูดสั้นๆ หลุดออกมาเสียงเบาหวิว แต่นั่นคือทั้งหมดจากความรู้สึกของเธอในตอนนี้ ที่มันแตกร้าวจนแหลกละเอียดไปแล้ว จากฝีมือผู้ชายคนนี้ รอยยิ้มเผยขึ้นบนมุมปากหยัก ขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำด้วยความคลั่ง เขากำลังเจ็บปวด แต่กลับมีความสุขที่ได้ครอบครอง ปลายนิ้วแกร่งค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่เอ่อขังให้ร่างเล็กอย่างอ่อนโยน มองหยดน้ำที่ไหลอาบแก้มเนียนด้วยความชื่นชม ยิ่งเห็นความสิ้นหวังในดวงตาคู่นั้น เขายิ่งรัก และยิ่งอยากผูกมัด มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมา ค่อยๆ ทาบมันลงบนใบหน้าหวาน ปิดดวงตาคู่สวยจนจมอยู่ในความมืด ให้โลกทั้งใบของเธอเหลือเพียงเขาแค่คนเดียว ในขณะที่เฌอลินกำลังตัวสั่นเทิ้ม ซันเซบบ์กลับยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น เพราะความกลัวของเธอกำลังตอกย้ำ ไม่ว่าจะพยศแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหนีพ้นจากความรักที่เขายัดเยียดให้ “เฌอไม่เคยอยากอยู่ตรงนี้เลยสักวัน” “หุบปากซะ…เฌอลิน” “ทุกๆ วัน เฌอเอาแต่คิด ว่าต้องทำยังไง ถึงจะหนีออกไปจากนรกนี่ได้สักที” ดวงตาคมจับจ้องด้วยความโกรธ มือหนาคลายออกจากเส้นผม เปลี่ยนมาคว้าบีบใต้คางมน ออกคำสั่งเสียงนุ่มต่างจากการกระทำที่หยาบโลน “คนดี…อ้าปากให้พี่หน่อยครับ” ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดื้อรั้นขัดคำสั่ง ซันเซบบ์ที่ความอดทนต่ำออกแรงบีบปลายคางแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดร่างเล็กก็ยอมเผยออ้าปากด้วยความเจ็บปวด “ชอบให้พี่หมดความอดทนนักใช่ไหม” หลังถ้อยคำนั้นถูกเอ่ยออกมา ใบหน้าหล่อค่อยๆ โน้มลงส่งริมฝีปากกดบี้บนกลีบปากนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ระบายอารมณ์ทุกอย่างผ่านจูบที่ไร้ความอ่อนโยน เขาไม่สนใจเสียงสะอื้น หรือร่างที่สั่นกลัวของเธอเลยแม้แต่น้อย จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า รุนแรง ดิบเถื่อน คืนความเจ็บปวดจากประโยคที่เพิ่งได้ยิน ส่งกลับไปทำร้ายเธอด้วยสัมผัสหยาบกร้าน บดขยี้หนักๆ เพื่อย้ำให้รู้ว่า เขารักเธอมากแค่ไหน รักจนเสียสติทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดว่าไม่อยากอยู่ด้วยกัน นี่คือความต้องการ ต้องการทำให้เธอเจ็บ…เท่าที่เขารู้สึก ในหัวเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่เคยได้คำตอบ เขารักเธอมากขนาดนี้ มากจนไม่เหลืออะไรให้ใครอีกแล้ว แต่ทำไมมันถึงยังไม่พอ จูบที่ไร้ความปรานีค่อยๆ ถอดถอนออกอย่างเชื่องช้า เขี้ยวคมงับลงบนริมฝีปากอิ่ม แรงพอให้เลือดซึม ก่อนเสียงประท้วงอื้ออึงจะดังลอดลำคอของร่างเล็ก “…อื้อ” ผ้าผืนบางที่พันดวงตาคู่สวยเอาไว้เปียกชื้นด้วยหยดน้ำที่ไหลซึม เฌอลินไม่ได้ร้องไห้เพราะอ่อนแอ แต่ร้องเพราะความเกลียดชัง เธอเกลียดเขา ผู้ชายที่มอบความเจ็บปวดให้จนเธอไม่หลงเหลือความเป็นตัวเอง “พี่ให้เฌอได้ทุกอย่าง มันไม่พอหรือไง” “ทุกอย่างที่พี่เซบบ์ให้ เฌอไม่เคยต้องการ” ทั้งที่กลัวจนสั่นระริกไปทั้งตัว แต่เฌอลินกลับตอบคำถามนั้นอย่างท้าทาย มันคือความจริงที่เขาควรจะรู้ ต่อให้มากเท่าไร มันก็ไม่พอ สำหรับคนที่ไม่เคยต้องการ “จะไม่ต้องการได้ยังไง” ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด งับริมหูเล็กเบาๆ “เวลาอยู่บนเตียง พี่ทำให้เฌอมีความสุขมากขนาดไหน ลืมไปแล้วหรอครับ” สัมผัสร้อนวาบทำให้เฌอลินที่อยู่ในความมืดสะดุ้งเฮือกรีบเบี่ยงตัวหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับห่าง ก็ถูกกระชากให้เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากเล็กเทา ร้องบอกเสียงสั่นด้วยความเจ็บ “พะ พี่เซบบ์ เฌอเจ็บ” ซันเซบบ์ยิ้มจางๆ แต่คำพูดจากเขายังคงเต็มไปด้วยความบีบบังคับ “ถ้าทรมานมาก เฌอก็แค่รักพี่ แค่นั้นเอง เด็กดี” “….ความรักมันบังคับกันไม่ได้” “ทำไมจะไม่ได้” เขาขยับไปใกล้ เอ่ยคำข่มเสียงเย็นแนบผิวเนียน “ในเมื่อตอนนี้…พี่กำลังบังคับเฌออยู่” จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ มาจากความเห็นแก่ตัวของซันเซบบ์กับความรักที่บิดเบี้ยว คนเลวอย่างเขาล่อลวงเธอ ความต้องการของเขากำลังทำให้เธอจมดิ่งลงไปในเหว ความรักของเขา….ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งแตกสลาย