เมื่อฉันย้อนเวลามาเลือกพ่อของลูกในยุค 80

ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บในช่วงกลางเดือนสุดท้ายของปี ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยการประดับประดาตกแต่งอย่างสวยงามเพื่อต้อนรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนี้ หิมะที่โปรยปรายมาตั้งแต่เดือนที่แล้วนั้นปกคลุมไปทั่วบริเวณจนเป็นสีขาวโพลน ทุกชีวิตก่อนจะออกนอกบ้านล้วนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ค่อนข้างหนาเพื่อไม่ให้รู้สึกหนาวเย็นจนเกินไป เว้นเพียงแต่หญิงสาวจากชนบทที่สวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อบางค่อนไปทางหยาบ สวมทับด้วยเสื้อกันหนาวสภาพกลางเก่ากลางใหม่ที่ปกป้องร่างกายจากสภาวะอากาศย่ำแย่ได้ไม่ดีนัก ใบหน้าทรุดโทรมนั้นซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากได้รูปที่เคยอิ่มน้ำแห้งแตกจนมีเลือดซึมให้เห็น ซุนจือหลิน พยายามพาร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังบ้านพักของคนงานโรงงานผลไม้กระป๋องที่อยู่ในย่านเศรษฐกิจของปักกิ่ง ผู้คนรอบกายล้วนมองเธออย่างเวทนา แต่ก็ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือแต่อย่างใด รองเท้าผ้าที่ใช้มานานจนพื้นรองเท้าบางเฉียบ เมื่อย่ำลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นจนจับขั้วหัวใจ ร่างบางสภาพไม่ต่างจากคนเร่ร่อนเดินตรงไปยังกลุ่มหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว พวกหล่อนกำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยเรื่องชาวบ้านกันอย่างออกรถ และเมื่อเห็นหญิงสาวที่แต่งตัวราวกับคนชนบทก็มีสีหน้าแปลกใจปนสงสัยออกมา เวลาเช่นนี้หากไม่ใช่คนเมืองก็ควรต้องอยู่บ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทศกาลที่จะมาถึงไม่ใช่หรือ แต่สหายคนนี้กลับเดินอยู่ที่นี่ในสภาพค่อนข้างน่าเวทนาคาดว่าคงมีเรื่องสำคัญอย่างแน่นอน ซุนจือหลินเดินตรงเข้าไปกลุ่มผู้หญิงห้าหกคนอย่างยากลำบาก เธอรู้สึกราวกับเข็มนับร้อยทิ่มแทงไปตามอนูรูขุมขน มันทั้งเจ็บทั้งทรมานเหลือเกิน แต่เพื่อลูกน้อยวัยสี่เดือนในท้อง เธอจำต้องมาตามหาพ่อของลูกอย่างเลี่ยงไม่ได้ “สวัสดีค่ะสหาย ฉันมาตามหาสามี เขาชื่อหวังซานเย่ คุณพอจะรู้จักเขาหรือเปล่าคะ?”น้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความหนาวเหน็บทำให้ฟันกระทบกันขณะพูดอย่างยากจะควบคุม แต่ถึงอย่างนั้นท่าทีของเธอก็แสดงออกถึงความนอบน้อม ทำให้คนที่สนทนาด้วยอดมองเธอด้วยแววตาเจือความสงสารไม่ได้ มือเรียวกำกระดาษแผ่นเล็กไว้แน่นราวกับสิ่งล้ำค่า เธอออกจากหมู่บ้านมาตามหาสามีที่เป็นคนปักกิ่งวันนี้เข้าวันที่สี่แล้ว แม้จะพอเดาได้บ้างว่าต้องเจอกับอะไร แต่เธอก็ยังดื้อรั้นจะมาให้ได้ บนรถไฟระหว่างทางเธอทั้งเกือบถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป ยังดีที่ได้นายทหารที่อยู่แถวนั้นผ่านมาเห็นพอดีจึงได้ช่วยไว้ พอลงจากรถไฟด้วยเพราะมาที่นี่เป็นครั้งแรก การเดินทางในที่ที่ไม่คุ้นชินทำให้เธอหลงทางอยู่หลายครั้ง อาศัยถามทางมาเรื่อย ๆ ตลอดทาง จนกระทั่งมาตามที่อยู่นี้จนถูก “ตึกนี้ไม่มีคนแซ่หวังหรอกแม่หนู”หญิงสาววัยสามสิบกว่าที่ดูแล้วน่าจะมีอายุและเป็นผู้นำของกลุ่มนี้พูดขึ้น แววตาที่มองหญิงรุ่นลูกนั้นเจือความสงสารและเป็นกังวลอย่างมาก อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ ท้องก็เริ่มโต สามีของเธอช่างใจร้ายเหลือเกินที่ปล่อยให้ภรรยาตั้งท้องออกมาเผชิญสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้เพียงลำพัง หัวอกคนเป็นแม่จึงอดรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้ หล่อนหยิบกระติกน้ำร้อนมาเทใส่แก้ว จากนั้นส่งให้หญิงสาวคนนี้อย่างเป็นธรรมชาติ ซุนจือหลินที่แต่เดิมเริ่มมีความหวังว่าจะได้เจอสามี ทว่าพอได้ยินสิ่งที่หญิงตรงหน้ากล่าวก็รู้สึกไม่มั่นคงในจิตใจขึ้นมา เธออุตส่าห์ฝ่าฟันสิ่งต่าง ๆ หอบท้องที่มีลูกของเขาดั้นด้นมาจนถึงที่นี่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะเขียนที่อยู่ปลอมให้กับเธอ “แต่ที่อยู่ที่เขาเขียนให้ฉันมันเป็น…ที่นี่”ซุนจือหลินยื่นกระดาษในมือให้หนึ่งในกลุ่มหญิงสาวดู ก่อนที่มือของเธอจะรับรู้ได้ถึงความอุ่นจากแก้วที่ถูกหญิงคนนี้หยิบยื่นมาให้ หญิงคนแรกเมื่อส่งแก้วใส่มือหญิงรุ่นลูกแล้ว ก็ยื่นกระดาษให้หญิงที่อ่อนกว่าดู ก่อนหญิงคนนั้นจะพูดขึ้นว่า “ถ้าเป็นที่อยู่นี้คือบ้านฉันเองล่ะ ฉันอยู่ที่นี่มาเกือบยี่สิบปี ไม่รู้จักคนแซ่หวังที่สหายพูดถึงแน่นอน” คำยืนยันนี้ราวกับสายฟ้าที่ฟาดงบนกลางศีรษะเธอครั้งแล้วครั้งเล่า นี่เขาให้ที่อยู่มั่วมาเช่นนี้ ไม่ใช่จงใจจะตัดขาดจากภรรยาชาวชนบทอย่างเธอหรือไร หญิงเจ้าของน้ำอุ่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าอย่างไรเมื่อได้รับคำตอบก็รู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก เธอดันแก้วในมือหญิงสาวให้ยกขึ้นเพื่อให้เธอได้ดื่มน้ำอุ่นเสียก่อน ซุนจือหลินเป่าไล่ความร้อนของน้ำในแก้วเล็กน้อย มือขาวซีดสั่นเทายกน้ำขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะเดินออกมาอย่างนอบน้อม “ขอบคุณนะคะ” น้ำอุ่นแม้ไม่ได้มากมายอะไร แต่ในท่ามกลางอากาศหนาวเย็นน้ำแก้วนั้นกลับเพิ่มความอบอุ่นให้กับเธอและลูกในท้องเป็นอย่างมาก ร่างเพรียวบางที่มีหน้าท้องกลมนูนออกมาเล็กน้อย ค่อย ๆ เดินจากมาราวกับร่างไร้วิญญาณ ที่ผ่านมาเธอคอยช่วยเขาตลอดไม่ว่าอีกฝ่ายจะร้องขอสิ่งใดเธอล้วนไม่เคยปฎิเสธ เขาเป็นเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์แต่กลับถูกส่งตัวไปใช้แรงงานที่ชนบท ด้วยใบหน้าหล่อเหลาและผิวพรรณขาวเนียนตามแบบฉบับคนในเมืองใหญ่ ผนวกรวมกับความน่าสงสารและคำหวานอีกเล็กน้อย ทำให้ซุนจือหลินตกหลุมรักเขาได้ไม่ยาก และตัดสินใจแต่งงานกันในเวลาต่อมาโดยไม่ฟังเสียงทัดทานจากคนรอบข้าง หลังจากใช้ชีวิตสามีภรรยาได้เพียงสามเดือน ก็มีหนังสือเรียกตัวเยาวชนผู้มีการศึกษากลับ ก่อนที่เขาจะจากมาเธอเกรงว่าเขาจะลำบาก ด้วยก่อนหน้าเขาเล่าให้เธอฟังเสียมากมายว่าในครอบครัวของเขานั้นลำบากอย่างไร ด้วยความรักที่มีต่อสามีจนหมดหัวใจ ลูกสาวคนเล็กของผู้นำหมู่บ้านจึงนำสินเดิมออกมาให้เขาจนหมด เพราะเขาสัญญาว่าจะบอกเรื่องของเธอกับครอบครัวทันทีที่ไปถึง แต่ไม่เกินสามเดือนหลังจากนั้นเขาจะรับเธอไปอยู่ด้วยกัน นั่นทำให้หญิงสาวมีความหวังเป็นอย่างมาก ซุนจือหลินใช้ชีวิตในบ้านหลังเดิมที่เคยอยู่กินกับสามีคนปักกิ่งเสมอมา หญิงสาวเฝ้ารออย่างมีความหวัง ผ่านไปวันแล้ววันเล่าจนกระทั่งสองเดือนหลังจากเขากลับไปก็มีข่าวดีเกิดขึ้นเธอกำลังตั้งท้องลูกของเรา เจ้าหัวผักกาดมีอายุสามเดือนแล้ว ด้วยความตื่นเต้นดีใจหญิงสาวจึงส่งจดหมายไปบอกสามีในทันทีตามที่อยู่ที่เขาเขียนเอาไว้ให้เธอ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีจดหมายตอบกลับ จนกระทั่งครบสามเดือนตามสัญญาเขาก็ไม่มารับเธอตามที่สัญญาไว้ หญิงสาวแบกรับคำติฉินนินทาจากรอบกายเอาไว้ตลอด ทุกคนต่างพูดไปในทิศทางเดียวกันว่าคนเมืองหลวงน่ะหรือจะรักมั่นกับภรรยาชาวชนบท ในยามอยู่ที่นี่เขาลำบากมากจึงต้องพึ่งพาเธอ แต่เมื่อกลับไปหญิงสาวชาวบ้านนอกก็ไม่ได้สลักสำคัญต่อเขาอีกต่อไปแล้ว เมื่ออายุครรภ์ล่วงเลยเข้าเดือนที่สี่ซุนจือหลินไม่สามารถทนแบกรับคำนินทาเหล่านี้ได้อีกต่อไป แม้จะเป็นลูกสาวที่ผู้นำหมู่บ้านรักมาก แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นเป็นขี้ปากชาวบ้าน เพราะต่อให้ชาวบ้านจะไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้า แต่ลับหลังซุนจือหลินรู้ดีว่าเป็นอย่างไร หญิงสาวจึงเลือกไปหยิบยืมเงินจากผู้เป็นแม่มา ด้วยเพราะเคยบอกคนที่บ้านแล้วว่าจะออกไปตามสามี แต่ทุกคนไม่มีใครเห็นด้วยเพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายกับเธอ ทุกคนในบ้านต่างบอกให้เธอรอก่อน หากคลอดเจ้าก้อนแป้งออกมาแล้ว พี่ชายจะพาเธอไปตามหาสามีเอง แต่ซุนจือหลินใจร้อนเกินไป เธอแอบหนีออกมาจากหมู่บ้านโดยทิ้งเพียงจดหมายฉบับเดียวเอาไว้ ทำให้คนเป็นแม่นั้นร่ำให้ราวจะขาดใจด้วยความเป็นห่วงลูกสาวคนเล็กและหลานในท้อง ส่วนพ่อนั้นก็ไม่ต่างกันเขาวิ่งวุ่นติดต่อสหายที่อยู่ปักกิ่งทุกคนเพื่อให้ช่วยตามหาลูกสาวและสามีของเธอ ซุนจือหลินเลือกทำลายความรู้สึกของทุกคนที่รักเธอ เพื่อมาตามหาสามีถึงปักกิ่ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าเขาเขียนที่อยู่ให้เธออย่างส่งเดช นี่ไม่ใช่ที่อยู่ของเขาจริง ๆ สักหน่อย คุณกล้าหลอกฉัน…หวังซานเย่ ไอ้คนสารเลว!! หญิงสาวสบถในใจ เธอรู้สึกราวกับถูกหลอกลวงจากคนเป็นสามี สองขาสั่นเทาพาร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงไปยังสถานีรถไฟ เพื่อพาตัวเองและลูกในท้องกลับบ้าน แม้จะเจ็บปวดกับสิ่งที่สามีทำกับเธอ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว จะทรมานตัวเองต่อไปเช่นนี้เรื่อย ๆ ได้อย่างไร เด็กคนนี้แม้เกิดจากคนเลว แต่แน่นอนว่าเขาก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอเช่นกัน และเธอไม่อาจจะใจร้ายกับเขาได้ลงคอ