หานตง นั่งอ่านม้วนตำราการปกครองที่เขาเขียนขึ้นมาเพื่อนำไปแก้และปรับใช้ในการปกครองของหยางจิ้น ด้วยขุนนางมีอำนาจในราชสำนักมากเกินไป ทำให้มีการฉ้อราษฎร์บังหลวงทุกหย่อมหญ้า ถ้าทางการรู้ว่าขุนนางคนใดทุจริต หมี่ซู่จินให้ประหารด้วยห้าม้าแยกร่าง และริบทรัพย์เข้าท้องพระคลังหลวง อีกทั้งการประหารนั้น จะประหารลานกลางเมืองให้ผู้คนพบเห็น ทำให้ขุนนางที่ทุจริตมีน้อยลงด้วยความกลัว และละอายที่จะกระทำความผิด
“ใต้เท้าหาน ใต้เท้าสุ่ยเหลียงมาขอเข้าพบขอรับ” พ่อบ้านของหานตงเอ่ยบอกเขา เพื่อแจ้งให้ทราบการมาของผู้มาเยือน
“เชิญเขาเข้ามา” หานตงเอ่ยบอกเช่นนี้ ไม่นานนักขุนนางที่เอ่ยชื่อเป็นเจ้ากรมวัง เขาก้าวมาก็ก้าวเดินเข้ามาคารวะหานตง หานตงผายมือให้เขานั่งบนฟูกที่พ่อบ้านนำมาวางให้ หานตงยังสังเกตได้ว่าสุ่ยเหลียงมีหน้าตาที่ดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“พวกเจ้าออกไปก่อน” หานตงเอ่ยบอกเช่นนี้ เหล่าบ่าวรับใช้จึงก้าวเดินออกไ
