อิ๋งเป่ยยืนบนภูเขาเหลียงซาน ซึ่งเป็นที่ตั้งของค่ายทหารแคว้นเซี่ยนับหมื่นคนที่อยู่ที่นี่ เขามองลงไปยังเมืองข้างล่างที่มีผู้คนมากมายที่อยู่ในกำแพงเมืองในยามค่ำคืน อีกทั้งยังมีโคมไฟประดับทั่วทั้งเมือง ด้วยวันนี้เป็นงานเทศกาลซีซีที่จัดขึ้นทุกปี ทำให้เขานึกถึงซู่จินนางอันเป็นที่รัก เขานำทัพออกมาจากเมืองเสียงหู่ประมาณห้าเดือนแล้ว พึ่งจะมาถึงแคว้นตันได้สามวัน สามวันมานี้ผลัดกันลุกผลัดกันรับทำให้ทหารอ่อนล้าพอสมควร เข้าคิดว่าพรุ่งนี้ต้องตีเมืองหลวงแคว้นตันให้ราบคาบแล้วกลับไปเลี้ยงฉลองที่แคว้นเซี่ย
“อิ๋งเป่ย เจ้าคิดถึงนางหรือ” เฟยหรงเอ่ยถามเขาที่เหม่อลอยมองอย่างเคว้งคว้าง เขาเองก็คิดถึงนางเช่นกัน ไม่รู้ว่านางและเมืองหลวงเป็นเช่นไรบ้าง
“คิดถึงสิ ไม่รู้ว่านางเป็นเช่นไรบ้าง” อิ๋งเป่ยเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงห่วงหาอาทร
“ข้าก็คิดถึงนางเช่นกัน ไม่รู้ว่านางจะรับมือเหล่าขุนนางหัวหงอกหัวดำเช่นไร พวกนั้นอย่างกับ
