“หานตง เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เว่ยจวงเอ่ยถาม
“หม่อมฉันรับบัญชาของหยางไป๋อดีตต้าหวาง ทูลเชิญต้าหวางใหม่ครองราชย์” หานตงเอ่ยบอก
“มีบัญชาอะไร ในเมื่อต้าหวางก็ยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเจ้า” เว่ยจวงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดันและโกรธเกรี้ยว หานตงก้าวเดินไปหาหมี่ซู่จินที่ยืนอยู่ข้าอิ๋งเป่ยและเฟยหรง หานตงโน้มตัวเล็กน้อยต่อหน้าซู่จิน
“หมี่ฟูเหริน อัญเชิญพระเจ้าค่ะ” หานตงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ซู่จินใช้มือเรียวล้วงแขนเสื้อด้านขวาหยิบกล่องไม้ที่นางรักษาเท่าชีวิต และส่งกล่องไว้ให้อิ๋งเป่ย อิ๋งเป่ยรับด้วยสองมือ ซู่จินเปิดกล่องออกนำม้วนกระดาษออกมาด้วยสองมือ ส่งให้หานตงหานตงรับม้วนกระดาษด้วยสองมือไว้ตรงหน้าของตน ก้าวเดินไปยังพื้นยกสูง และคลี่กระดาษออกมา
“รับสั่งจากอดีตต้าหวางหยางไป๋”
หานตงเอ่ยบอกเช่นนี้เหล่าขุนนางต่างนั่งลงคุกเข่า ยกเว้นเว่ยจวงที่ดูแตกตื่นตกใจ
“ลูกข้าหยางจิ้น ขยันหมั่นเพียร ซื่อสัตย์
