“แล้วใครเป็นคนกำหนดว่าผิดหรือไม่ผิด อดีตต้าหวางกำหนดหรือ หรือมีกฎข้อห้ามที่ไม่ให้หญิงม่ายเช่นข้ามีฟูจวินคนใหม่ก็ไม่ ไม่เคยมีกฎเหล่านั้น แม้กระทั่งไท่โฮ่วยังมีคนรักใหม่เป็นชาวเผ่าหนิงลี่ หลังจากที่ปฐมต้าหวางแห่งแคว้นเซี่ยตายไป นางก็ออกไปอยู่กับเขาที่นอกวังใช้ชีวิตในทุ่งหญ้า” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน นัยน์ตาทั้งสองข้างมองอิ๋งเป่ยเป็นประกายพร้อมสนองตัณหาให้เขาได้ทุกเมื่อ
นางเองก็ล่วงรู้ว่าเฟยหรงอยู่ในห้องนี้ด้วยแต่ทำเป็นไม่เห็น
“หมี่ซู่จิน เจ้าต้องการอะไร” อิ๋งเป่ยเอ่ยถามนาง นางโน้มใบหน้าไปที่ริมหูของเขา
“ตอนนี้ข้าต้องการเจ้า อิ๋งเป่ย” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวนหลอกล่อชวนให้ลุ่มหลง ริมฝีปากของนางจูบที่กกหูและขบเบาๆ ทำให้ขนของเขาทั้งร่างกายชูชันอย่างไม่รู้ตัว นางมองใบหน้าของเขาแล้วเผยรอยยิ้ม ขณะที่มือเรียวนางล้วงจับดุ้นของเขาที่ขยายใหญ่และแข็งตัวพร้อมเสียบ การกระทำของนางทำให้เขาสะท้
