“ต้องขอโทษคุณน้องหนูด้วยนะคะ พอดีสายฟ้าติดพี่บิวมาก เวลานอนต้องให้พี่บิวกล่อมนอนตลอด” ข้าวฟ่างเดินมาเคาะประตูห้องนอนเพื่อเอ่ยขอให้ไทเกอร์ไปกล่อมสายฟ้านอนด้วยกัน
“ไม่เป็นไรค่ะ น้องหนูเข้าใจ” น้องหนูยิ้มรับ
“เดี๋ยวพี่มานะ เด็กอ้วนดูทีวีรอพี่ก่อน แป๊ปเดียวสายฟ้าก็หลับแล้ว” จะไม่ไปก็ยังไงอยู่ สงสารสายฟ้าก็สงสาร และไทเกอร์ห่วงความรู้สึกของน้องหนูด้วย
“ค่ะ เดี๋ยวน้องหนูรอนะ” น้องหนูเขย่งตัวขึ้นเพื่อหอมแก้มของไทเกอร์
“ครับ” ไทเกอร์เดินออกไป ข้าวฟ่างยิ้มให้น้องหนูก่อนจะเดินตามออกไป
น้องหนูมองตามหลังทั้งสองคน เธอเป็นคนดี แต่ไม่ใช่คนโง่ ทำไมจะมองไม่ออกว่าข้าวฟ่างไม่ได้มาดีนัก ทำไมจะไม่รู้ว่าข้าวฟ่างพยายามหาทางขัดขวางทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ซึ่งน้องหนูปล่อยให้เธอทำไปก่อนเพราะสงสารสายฟ้า อีกอย่างข้าวฟ่างยังไม่คิดทำร้ายร่างกายเธอ และก็คงจะไม่กล้าทำด้วย
ภายในห้องนอนสายฟ้า
หลังจากที่ไทเกอร์มานอนเคียง
