“ทั้งหมดที่คุณไทเกอร์ต้องการครับ หากคุณน้องหนูรับข้อตกลงได้ ก็เซ็นชื่อเป็นอันเรียบร้อยทั้งคู่หย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากันครับ” ทนายพูดปิดท้ายหลังจากที่อ่านเงื่อนไขต่าง ๆ ด้านหลังใบหย่าให้น้องหนูได้ฟัง
“เขาว่ามาอย่างนั้นเหรอคะ” ยังคงอึ้งกับสิ่งที่ได้ฟัง
“ครับ” ทนายเจื่อนยิ้ม
“ขอเวลาสักครู่นะคะ” น้องหนูลุกออกจากห้องรับแขกเพื่อต่อสายหาพ่อของลูกเพราะเขาตั้งเงื่อนไขบ้าบอ แบบนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไม่หย่าสักนิด
รอสายไม่นานทางนั้นก็รับ (ว่าไงครับ คิดถึงพี่ใช่ไหม) น้ำเสียงค่อนไปทางก่อกวนหัวใจ
“คุณตั้งเงื่อนไขอะไร”
(ทนายไม่ได้อ่านให้น้องหนูฟังเหรอครับ)
“คุณไท!”
(ชื่นใจจริง ในที่สุดก็เรียกพี่แล้ว)
“…”
(จะมาโมโหพี่ไม่ได้นะ พี่ก็บอกแล้วว่าถ้าอยากได้ใบหย่าก็อย่ากีดกัน)
“แล้วน้องหนูกีดกันตรงไหน”
(ถามอะไรซื่อบื้ออีกแล้ว การที่ไม่ให้เจอ ไม่ให้ใกล้ ไม่ให้คุยกับลูกในช่วงนี้ไม่ได้เรียกกีดกันเหรอ)
