“มดแดงเยอะจังเลย”
แสนรักบ่นพึมพำ เมื่อเห็นมดแดงไต่อยู่ตรงลำต้น และพอมองขึ้นไปบนต้น ก็มีรังมดแดงรังใหญ่อยู่บนนั้น
“อุ๊ย!” แสนรักอุทานพร้อมกับยกมือขึ้นไปจับตรงลำคอ “อะไรเนี่ย ฉันยังไม่ทันทำอะไรแกเลยนะ แล้วต้นไม้นี้ก็เป็นของฉันด้วย มาอาศัยเขาอยู่แท้ ๆ ยังจะมากัดเจ้าของ ไม่สำนึกบุญคุณเลยนะ”
แสนรักดีดเจ้ามดแดงที่กัดลำคอข้างซ้ายของเธอไปไกล ๆ หญิงสาวลูบตรงที่โดนมันกัดแล้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
“พี่หมอ ดูให้รักหน่อยเป็นรอยไหมคะ”
แสนรักพูดพลางขยับไปใกล้สามี เอียงคอข้างซ้ายให้เขาดูชัด ๆ
“ตรงนี้เหรอครับ”
หมอวินแตะปลายนิ้วลงบนรอยที่มดแดงกัด
“ค่ะ เป็นรอยแดงไหมคะ”
“รอยเล็กนิดเดียวครับ เจ็บไหม”
“เจ็บนิดเดียวค่ะ เหมือนมดกัด”
ว่าแล้วแสนรักก็หัวเราะขำ เพราะมันก็คือรอยมดกัดนั่นแหละ
“แล้วตรงนี้...” หมอวินเลื่อนปลายนิ้วลงต่ำลงไปอีกนิด แตะตรงที่มีรอยสีแดงช้ำเล็ก ๆ อยู่ตรงเนินอวบ ๆ เป็นรอยที่เขาจงใจฝากไว
