ไม่นานแดเนียลก็กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ เขาเดินเข้าห้องมาก็ยิ้มไม่หุบ เพราะทั้งห้องมีแต่ความทรงจำของเรื่องราวเมื่อคืน โดยเฉพาะบนเตียงกว้าง
กริ๊ง กริ๊ง~
ในตอนที่แดเนียลนอนพักอย่างสบายใจบนเตียงที่มีกลิ่นอายของมุกดาอยู่นั้น ก็ต้องหงุดหงิดใจเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มาดูหน้าจอ ก่อนจะกดรับอย่างเบื่อหน่าย
"ว่าไงไมเคิล" แดเนียลทักทายน้องชายคนเดียวของเขาออกไป
'พี่แดนครับ…'
"จะเอาเท่าไร" เสียงทางนั้นยังพูดไม่จบ แดเนียลก็ถามกลับไปทันที เวลามันเรียกเขาด้วยชื่อนี้ทีไร เขาต้องเสียเงินทุกทีสิน่า
'แหม... สมกับเป็นพี่ชายที่น่ารักจริง ๆ 2 ล้านครับพี่แดน' ไมเคิลตอบกลับมาอย่างยียวนกวนประสาทเล็ก ๆ
"คราวนี้จะเอาไปทำอะไร บอกได้มั้ย" แดเนียลถามไปอย่างนั้นแหละ เพราะไมเคิลจะบอกหรือไม่บอก เขาก็โอนให้อยู่ดี
'ยังบอกไม่ได้ แต่ไม่ใช่เรื่องไม่ดีแน่นอนครับ ไม่ต้องห่วง' ไมเคิลตอบมาแค่นั้น
"โอเค เดี๋ยว
