เมื่อครบกำหนดการทำงาน 3 เดือน ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างที่ชมพู่คาดเดาไว้ คือเธอไม่ผ่านโปรและต้องออกจากงานโดยไม่ได้เงินชดเชยอะไรเลย
"หึ นังมุกดา แค่นี้แกก็ไม่ช่วยฉัน แถมยังให้พ่อแกมาฟ้องพ่อแม่ฉันอีก สงสัยเราจะอยู่ด้วยกันดี ๆ ไม่ได้แล้ว คราวที่แล้วแกอาจจะโชคดี แต่คราวนี้แกโดนรุมโทรมแน่ ๆ" ชมพู่ที่แอบมองมุกดานั่งกินข้าวอยู่กับแดเนียลก็พูดขึ้นอย่างอาฆาต เธอโยนความผิดไปให้มุกดาที่ไม่ช่วยเธอเรื่องงานทั้งที่สามารถทำได้ จนทำให้เธอต้องตกงาน
ชมพู่เดินกลับไปที่รถ เมื่อเข้าไปนั่งในรถเธอก็ต่อสายไปหาเสี่ยโตที่เป็นเจ้าของบ่อนทันที เกตุสุดาเป็นคนให้เบอร์โทรไว้ เพื่อให้เธอนัดทานข้าวกับเสี่ย
"สวัสดีค่ะเสี่ย ชมพู่เองนะคะ ลูกสาวคุณแม่เกตุสุดาค่ะ" ชมพู่พูดออกไปเสียงหวานเมื่อเสี่ยโตรับสาย
"โอ้ววว ไม่คิดว่าหนูจะโทรมาเร็วขนาดนี้ ว่ายังไงครับ คุณแม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าเสี่ยต้องการอะไร" เสี่ยโตร้องออกมาด้วยความชอบใจ ท
