ตอนที่ 27
หอมหวาน...หรือฝาดขม
"เป็นอะไรไป เงียบเชียว"
สารถีหนุ่มเอ่ยถามคนข้างตัวที่ไม่พูดจาหรือส่งเสียงใดเลยนอกจากพิงศีรษะเล็กกับบานกระจกพลางจ้องมองออกไปยังนอกหน้าประตูรถราวกับกำลังขบคิดอะไรอยู่ ทว่ายังไม่ทันได้ตอบอะไรเสียงเรียกเข้ามือถือของสาวน้อยก็ส่งเสียงขึ้นเสียก่อน
"ค่ะคุณหมอ"
เสียงตอบรับฟังนุ่มหูนั่นทำเอาคนข้างตัวสาวเจ้าแสดงความรู้สึกในใจผ่านมือที่กำพวงมาลัยจนแน่นทันที
"เหรอคะ พอดีควีนไม่ได้เปิดอ่านด้วย ขอบคุณมากนะคะที่บอก"
รอยยิ้มจากใบหน้าสวยทั้งที่อีกฝ่ายไม่เห็นด้วยซ้ำยิ่งขับให้มาเฟียอิตาลีฉุนเฉียวขึ้นอีกระดับ ปากกำลังจะอ้าเอ่ยแขวะกัดดั่งเช่นทุกครั้งแต่ก็ต้องหยุดลง เมื่อหวนนึกถึงกิริยาที่สาวน้อยตอบโต้เขากลับมาในคืนนั้นแววตาน้อยใจและคำพูดตัดพ้อทำเอาคนมองเจ็บและจุกจนรู้สึกได้
ไม่เอาอีกแล้วเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว มาเฟียหนุ่มจึงทำได้แต่นิ่งเงียบข่มอารมณ์เท่านั้น แม้มัน
