ฉันตามเขาห่างเล็กน้อยปล่อยให้เขาเดินนำ และฉันเดินตาม กุมแขนที่ยังปวดหน่วงจากบาดแผลที่เพิ่งเย็บไปหลายเข็ม ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของพี่เขารุนแรงประมาณไหน และไม่รู้เขาจะลงไม้ลงมือกับฉันรึเปล่า แต่ทั้งนี้มันก็แค่การคิดไปต่าง ๆ นานาของฉันเท่านั้น หวังไว้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายร่างกายกันเหมือนอย่างที่ฉันเคยประสบเจอมาตั้งแต่เกิด
“เข้าห้องสิ ยื่นบื้อทำไม” คำพูดเขาทำให้ฉันสะดุ้งและทำตามคำของพี่เขาอย่างว่าง่าย ฉันแค่กลัวว่าเขาจะใช้ความรุนแรงขึ้นมาจนมันเกิดผลกระทบกับ...อีกชีวิต
‘ปัง!’
เสียงประตูปิดดังลั่น ฉันรีบหันไปมองเขา ทว่า...พี่บอสกลับพุ่งพรวดเข้าโอบรัดตัวฉัน แล้วระดมจูบฉันไปทั่วไปหน้า
“พี่...เดี๋ยวสิคะ”
“ทำไม จูบไม่ได้เหรอ หรือว่าไปจูบกับมันมา” เสียงแหบกระเส่าเคล้าความโกรธพร้อมกับพ่นลมหายใจร้อนใส่กัน
“เปล่านะคะ...แค่อยากให้พี่ระวังแขนหน่อย ฉันเย็บแผลมาหลายเข็ม” ในขณะที่เขากำลังดูดซอกคอฉั
