“ตาคำ...ใจเย็น ๆ นะ” ฉันยกมือเล็กจับมือตาคำไว้เบา ๆ พยายามใช้น้ำเสียงให้นิ่งและเบาที่สุด
“ฮ่า...ลูกรัก...พ่อคิดถึงลูกแทบบ้า กลับมาหาพ่อแล้วใช่ไหม พ่อไม่เห็นลูกหัวใจพ่อแทบแตกสลาย เวลาที่ลูกอาบน้ำ เวลาที่ลูกเปลี่ยนเสื้อผ้า รู้ไหมว่าพ่อต้องแอบอยู่ในที่แคบเพื่อเฝ้ามองหนูมาตลอด” ฉันกำมือข้างหนึ่งแน่น เป็นดังนั้น ตอนเด็กฉันมักรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา เหมือนถูกใครบางคนจ้องมองอยู่ แต่ไม่เคยจำได้เสียที และตอนนี้คนเลวคนนั้นก็สาธยายความอัปรีย์ ความชั่วของตัวเองออกมาอย่างหมดเปลือก ยายจันที่ร้องห่มร้องไห้อยู่แล้วเมื่อได้ยินสิ่งเหล่านี้ที่ฉันเคยพร่ำบอกว่า ตาคำคุกคามฉัน แต่ยายจันไม่เคยเชื่อเพราะยังมั่นใจในตาคำ บัดนี้ได้ยินเต็มสองรูหูจากปากอดีตผัวตัวเองถึงกับเข่าทรุดปล่อยโฮ่ กล่าวขอโทษฉันแทบขาดใจตาย
ฉันเองก็เริ่มคุมตัวเองไม่ไหว น้ำตาเริ่มไหลริน ทั้งรู้สึกเสียใจ และพอคิดว่าตัวเองคงจะตายอยู่
