“แม่ครับ นี่หลานแม่นะรู้รึเปล่า” พี่บอสที่กำลังอุ้มเจ้าตัวเล็กวีดิโอคคอลกับคุณหญิงพิมลด้วยท่าที่ตื่นเต้น
(รู้แล้ว ๆ แม่น่ะเห็นตั้งแต่วันแรกที่หลานเกิดแล้วล่ะ)
“แม่ใจร้ายนะครับที่ไม่บอกผมเลยสักนิด”
(ขืนบอกลูกตั้งแต่วันนั้น ลูกจะมีอย่างวันนี้ไหมละ หัดสำนึกซะบ้าง)
“ผมรู้แล้วครับสำนึกเท่าชีวิตเลย...ใช่ไหมลูก...”
“ปาปา...” เด็กน้อยพยายามโอบกอดคนเป็นพ่อ นั่นยิ่งทำให้เขารักเจ้าตัวเล็กหอมแก้มฟอดใหญ่ไม่หยุด
(คิดถึงหลานจริง ๆ ไว้แม่จะหาเวลาไปเยี่ยมหลาน ลูกเองก็จัดการทุกอย่างให้เข้าที่ซะ บริษัทและพนักงานหลายร้อยชีวิตยังรออยู่)
“รู้แล้วครับแม่...ผมตามเมียเสร็จเมื่อไหร่ผมกลับไปตั้งใจทำงานเพื่อครอบครัวแน่นอนครับ”
(จ้า ๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะแม่ต้องเซ็นเอกสารแทนลูกเป็นกอง บะบายนะหลานย่า...)
“บุย...” เสียงเล็ก ๆ โบกมือให้คนเป็นย่า ทำเอาฉันอดยิ้มให้กับความฉลาดของลูกตัวเองไม่ได้
“ลูกสาวพ่อนอกจากน่าร
