เขาพาฉันมายังร้านอาหารแห่งหนึ่ง ฉันยืนนิ่งมองร้านอาหารหรูตรงหน้าสลับกับหน้าพี่บอส รอยยิ้มหล่อบนใบหน้าส่งมาให้ฉันพร้อมกับยื่นมือมา
“เชิญครับ” เพียงคำเชิญชวนที่เปล่งออกมาก็ทำให้ใจฉันเต้นรัวด้วยความดีใจ ฉันยื่นมือไปกุมมือเขาทันที สองมือกระชับแน่น ดวงตาฉ่ำรักประสานเดินเคียงข้างเข้าไปในร้านด้วยกันแบบไม่ต้องหลบซ่อนใคร
“เชิญนั่งครับ” พี่บอสเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่ง ฉันยิ้มรับก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะสุดหรูที่เขาจองไว้ซึ่งเป็นห้องวีไอพี
อาหารมากมายถูกวางไว้บนโต๊ะแต่ที่ทำให้ฉันตกใจยิ่งกว่าคือมันเป็นของโปรดของฉันทั้งหมด ฉันมองหน้าพี่บอสด้วยความดีใจ แต่ก็มีคำถามมากมาย เพราะห้าปีก่อนเราทานอาหารด้วยกันน้อยมาก มีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่ได้ฉันได้ร่วมนั่งทานกับตระกูลของเขา ทว่า...พี่บอสกลับจำมันได้ว่าฉันชอบทานอะไร มันยิ่งตอกย้ำว่าเขาใส่ใจฉันเสมอมา และคงไม่ผิดถ้าฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่เขาคงรักฉันเหมือนที
