EP.24 ฉินเยียน บุตรคนเล็กแห่งตระกูลหวัง

( ‘ลูกพ่อ วันนี้พอคิดค้นวัคซีนชนิดหนึ่งได้แล้ว’ ‘ตัวยานี้พ่อค้นคว้าด้วนตนเอง พ่อจะทำให้ลูกร่างกายแข็งแรง’ ‘พ่อจะรอวันที่ลูกฟื้นชีวิตกลับมา’ ‘พ่อจะฉีดวัคซีนนี้ให้ แล้วนะ...’ ‘จากนี้ไปร่างกายลูกจะต้านทานทุกสิ่ง’ ‘ไม่ว่าจะไวรัส หรือสารพัดพิษ ก็ไม่อาจมีอะไรมาทำร้ายเจ้าได้อีก’ ‘พ่อรักลูกมากนะ’ ) ความฝันอันแปลกประหลาดนั้นยังคงปรากฏต่อเวิ่นเวิ่น ในขณะที่เธอยังหลับใหล ตั้งแต่วันนั้นที่เธอได้รับบาดเจ็บก็ผ่านมาจนสี่วันแล้ว เวิ่นเวิ่นค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นกะพริบรับแสงสว่างภายในห้อง พอเพ่งมองเพดานแล้วนั้นก็พบว่าเป็นห้องของเธอเอง เวิ่นเวิ่น หันมองไปรอบๆ พบว่า ซูเม่ย และ เจียลี่ นั้นฟุบลงนอนข้างเตียงของเธอ “พี่ซูเม่ย พี่เจียลี่” เวิ่นเวิ่นเอ่ยด้วยเสียงอันแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง เมื่อทั้งสองได้ยินเสียงของผู้เป็นนายเรียก ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “คุณหนูเวิ่นฟื้นแล้ว...” ซูเม่ยกุมมือเวิ่นเวิ่นเอ่ยด้