เสียงกระจกโบราณแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางใจเมือง ควันสีดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจากเศษกระจกที่หักร้าวประหนึ่งวิญญาณร้ายที่ถูกจองจำมานานนับทศวรรษ ไอดอลใช้พละกำลังทั้งหมดรวบตัวน้ำชาและเจ้าสโนว์เข้าสู่อ้อมกอด พลางกระโดดทะลุผ่านช่องว่างสุดท้ายของหน้าต่างบานที่สิบสามกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงในจังหวะที่มิติลับปิดตัวลงอย่างถาวร
"ตุบ!"
ทั้งคู่ร่วงลงบนพื้นหินอ่อนในเพนท์เฮาส์หรูที่อาบด้วยแสงจันทร์นวลตา ไอดอลหอบหายใจหนักหน่วงพรางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่กลับมาสู่สภาพปกติ แว่นสายตาของเขาเอียงกระเท่โม่ทว่ามือแกร่งยังคงกอดน้ำชาไว้แน่นประหนึ่งกลัวว่าเธอจะหายไปกับกลุ่มควันนั้น
"คุณไอดอล... เรากลับมาแล้วคระ เรากลับมาที่บ้านของเราแล้วคระ"
น้ำชาร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งอกพรางลูบคลำตามร่างกายของสามี
"คุณเจ็บตรงไหนไหมคระ? เลือด... เลือดออกที่แขนคุณคระ!"
ไอดอลก้มมองแผลที่ถูกเศษกระจกบาดพรางเหย
