ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ ในค่ำคืนนี้ดูจะแปรปรวนอย่างหนัก เมฆสีดำทะมึนเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแสงดาว ก่อนที่หยาดฝนเม็ดโตจะพรั่งพรูลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับแสงแปลบปลาบทำให้บรรยากาศภายนอกดูน่าเกรงขาม ทว่าภายในรถสปอร์ตคันหรูของไอดอลที่เพิ่งมาจอดสนิทหน้าบ้านน้องน้ำชา กลับอบอวลไปด้วยมวลความรู้สึกที่ร้อนรุ่มและวาบหวาม
"ฝนตกหนักขนาดนี้... คุณไอดอลรีบกลับเถอะคระ เดี๋ยวถนนลื่นจะอันตราย"
น้ำชาเอ่ยเสียงแผ่วพรางจ้องมองสายฝนที่สาดซัดกระจกหน้ารถ
ไอดอลไม่ได้สตาร์ทรถออกไปอย่างที่เธอว่า เขากลับดับเครื่องยนต์จนความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคารถดังจังหวะสม่ำเสมอ นัยน์ตาคมกริบภายใต้ความมืดสลัวหันมาจ้องมองใบหน้าหวานของน้ำชาที่บัดนี้ดูเย้ายวนกว่าทุกวัน
"คุณจะไล่ผมกลับทั้งที่ฝนตกหนักแบบนี้เหรอ... น้ำชา"
เสียงทุ้มพร่าของเขาทำให้หญิงสาวใจสั่นสะท้
