กลิ่นชามะลิอุ่นๆ อบอวลไปทั่วร้านกาแฟที่ถูกรีโนเวทใหม่จนดูสวยงามราวกับวิมานบนดิน ไอดอลในชุดสูทสีเทาอ่อนที่ดูผ่อนคลายทว่ายังคงความเนี๊ยบระดับสถาปนิกมือหนึ่ง เดินจูงมือน้ำชาที่สวมชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์เข้ามาในร้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว พลางจ้องมองร่างของหญิงชราที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้แกะสลักอย่างดี นัยน์ตาของเธอที่ฝ้าฟางกลับฉายแววแห่งความเมตตาและชาญฉลาดประหนึ่งมองเห็นโครงสร้างของจักรวาล
"คุณย่า... คุณย่าจริงๆ ใช่ไหมครับ"
ไอดอลเอ่ยเสียงสั่นพรางคุกเข่าลงข้างๆ รถเข็น นัยน์ตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง
"ไอดอล... น้ำชา... ย่าไม่ได้ไปไหนหรอกลูก ย่าแค่ไป 'ซ่อมแซม' รากฐานของตระกูลเราอยู่ในที่ที่คนโลภมองไม่เห็น"
คุณย่าดาริกายื่นมือที่เหี่ยวย่นมาลูบศีรษะของหลานชายพรางส่งยิ้มให้น้ำชา
"น้ำชา... ขอบใจนะลูกที่ช่วยรักษา 'วิญญาณ' ของร้านนี้ไว้ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ
