หลังจากงานเลี้ยงเริ่มคึกคักแขกหลายคนกำลังพูดคุยและดื่มฉลองให้กับครอบครัวของเอริค
สวนด้านหลังของคฤหาสน์ในเวลานี้ดูเงียบกว่าด้านในงาน มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟเล็กๆในสวนส่องผ่านต้นไม้ใหญ่ พลอยใสเดินออกมาสูดอากาศไล่ความเหนื่อยล้าออกโดยบ่นกับตัวเองเบา ๆ
“โอย..งานมาเฟียนี่เหนื่อยจริง ๆ ต้องยิ้มให้คนแปลกหน้าตั้งกี่คน”
เสียงหัวเราะทุ้มดังขึ้นด้านหลัง
“หึ ๆ ก็เธอสวย”
พลอยใสหันกลับไปยังต้นเสียงที่พึ่งได้ยิน ส่วนออกัสก็ยืนพิงเสาไม้ถือแก้วไวน์อยู่ในมือ เธอหรี่ตาใส่เขาแล้วโต้ออกไป
“นายแอบฟังเหรอ”
ออกัสยักไหล่แล้วตอบกลับเธอไป
“ฉันเดินมาตรงนี้ตั้งนานแล้ว”
ก่อนที่เขาจะเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“แต่เธอดันขี้บ่น บ่นเพลินจนไม่รู้ตัว”
พลอยใสย่นจมูกใส่เขา
“ก็ฉันไม่ชินกับโลกของพวกนายเลยนี่”
ออกัสหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
“แต่เธอก็ยังอยู่ตรงนี้นี่”
เขาหยุดยืนตรงหน้าของเธอสายตาคมของเขามองเธอนิ่งอยู่นาน
“เพราะ
