15 ปีต่อมา
ยามบ่าย ณ คฤหาสน์วิลเลียมที่เคยเงียบเหงาราวกับสุสาน บัดนี้กลับก้องกังวานด้วยเสียงเถียงกันลั่นบ้าน แน่นอนว่ามันไม่ใช่เสียงปืนหรือเสียงการปะทะ
แต่เป็นเสียงของเด็กหนุ่มที่ถอดแบบพ่อของเขามาเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว
"ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมจัดการเองได้!"
อลัน ในวัยหนุ่มเลือดร้อนกระทุ้งเสียงใส่ผู้เป็นพ่อด้วยแววตาคมจัด ขณะที่ เอริค นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ปล่อยบรรยากาศกดดันออกมาอย่างที่มันควารจะเป็น
"แล้วผลลัพธ์คืออะไร..เกือบพลาดงั้นเหรอ?"
น้ำเสียงเรียบต่ำนั่นทำเอาอลันขบกรามแน่น
"แต่มันก็แค่ 'เกือบ' เองนะพ่อ!"
เอริคจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชายแล้วพูดสั่งสอนลูกชายด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าอ่อนใจเขาสอนอะไรไปลูกชายตัวดีของเขาขัดได้ทุกเรื่องแล้วทุกครั้งที่ขัดมันล้มเหลวมากกว่าสำเร็จ
"ในโลกของเรา...มันไม่มีคำว่าเกือบ มีแค่ รอด กับ ตาย เท่านั้นอลัน"
"พ่อก็ไม่เคยให้โอกาสผมลองจริง ๆ สั
