ดวงตะวันลับขอบฟ้าไปจนหมดแล้ว มีเพียงดาวและเดือนที่ทอแสงประกายระยิบระยับบนท้องฟ้าในตอนนี้ แม้แต่ตึกสูงที่ตั้งตระหง่าเรียงรายกันก็มีแสงไฟประดับตกแต่งเหมือนกับไม่รู้จักหลับนอน รถคันดำจอดสนิทหน้าคอนโดของไอรินในตอนนี้เวลาก็หมุนมาจนถึง 21:39 น.
แสงไฟจากเสาไฟข้างถนนตกกระทบที่ตัวรถทำให้บรรยากาศรอบๆ ช่างดูเงียบและเป็นส่วนตัวจนเกินไป ทั้งสองนั่งนิ่งเงียบเหมือนคนไม่รู้จักกันมาก่อน แม้ใน ใจอยากจะคุยอยากจะสนทนาด้วยแต่มันเหมือนกับไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาต่างคนต่างรอว่าอีกฝ่ายจะเริ่มพูดอะไรก่อน
ไอริณรู้สึกว่าเธอนั่งอยู่บนรถเฉยๆแบบนี้มาได้สักพักแล้ว ทั้งเธอและเขา เงียบจนได้ยินได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจเข้าออกของกันและกัน
“ เออขอบคุณ คุณเอริคมากนะคะที่กรุณามาส่ง”
แม้ไอริณจะเป็นคนที่พูดจาฉะฉานชัดถ้อยชัดคำขนาดไหนแต่ไม่รู้ทำไมเมื่ออยู่ในสถานการณ์แบบนี้เสียงและความมั่นใจมันเริ่มหดหาย ไอรินจึงเอื้อมกำลังจะเป
