ในเวลาตีห้าของทุกวันเป็นเวลาตื่นนอนของปุ้ย เธอจะตื่นมาเตรียมเสื้อผ้า ของใช้ และทำอาหารเช้าให้ฟลอยด์ หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อย อย่างบีบยาสีฟันไว้ให้ เป็นแบบนี้เสมอมาตั้งแต่ใช้ชีวิตร่วมกัน
“ช่อแก้ว” ปุ้ยเข้ามาในห้องนอนของลูกก็ได้ยินเสียงสะอื้น ช่อแก้วนั่งกอดเข่าหลังชิดกำแพงบนเตียง
“หนูคิดถึงพ่อ” ช่อแก้วเงยหน้าขึ้นมองปุ้ย ใบหน้าอาบไปด้วยคราบน้ำตา
“ถ้าป๊าหยุดงานได้หลายๆ วัน เราไปหายายแย้มกับตาอ่ำกัน แล้วช่อแก้วก็จะได้ไปหาพ่อ ตอนนี้ครอบครัวของช่อแก้วอยู่ที่นี่แล้วนะ” ปุ้ยโอบกอดปลอบประโลม เข้าใจความรู้สึกของช่อแก้วดี เพราะตอนที่เธอต้องมาอยูกับคุณมุก แม้จะเป็นไปด้วยความสมัครใจ เธอก็ยังต้องทนคิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกัน
“อึก…อึก…” เสียงสะอื้นเบาบางลง
“ช่อแก้วจะนอนต่อไหม” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน อบอุ่นหัวใจคนฟัง หากคนตรงหน้าเป็นน้าบุษ คงพูดว่า ‘นังช่อแก้วตื่น ตื่นไปหุงข้าว อย่ามาโอ้เอ้นะ ไม่งั้นจะ
