ทุกคนมาถึง Ghibli Museum เวลาประมาณเก้าโมงครึ่ง เพื่อต่อคิวเข้าชมรอบสิบโมง มีนักเที่ยวต่อแถวกันยาวเหยียด ทั้งคุณแม่ชาวญี่ปุ่นที่พาลูกๆ มาเที่ยว นักท่องเที่ยวต่างชาติก็เยอะมาก
“ทุกคน นั่นลาพิวต้า” ระหว่างเข้าแถวเดวาชี้ให้น้องๆ ดูหุ่นลาพิวต้าที่อยู่บนดาดฟ้า
“ไปๆ หายาต้า” ฟ้า ฝน และต้นไม้ ร่ำร้องจะไปหาหุ่นลาพิวต้า
“ต้องรอก่อนครับ” เดลบอกหลานตัวน้อย
“นาง ไปเย็ว” ฟ้ากับฝนไม่อยากรอนาน อยากเข้าไปด้านในเร็วๆ
“ต้องต่อแถว ห้ามแซงคิว แซงคิวเป็นเด็กไม่ดี”
“ใจแย้ว ยอๆ เด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ชง ดื้อมุแฮ่ ชงมุแฮ่” ฟ้ากับฝนเข้าใจแล้ว และเชื่อฟังพี่เดวา จะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน ถ้าดื้อถ้าซนแม่มุกจะกลายเป็นยักษ์ พร้อมทำท่ายักษ์แยกเขี้ยวอย่างน่ารักน่าหยิกในสายตาคนเป็นแม่
“เวยาหายาพิวต้าแย้ว เวยาหาอีก เวยาหาโตโตโย่แย้ว เวยาหาโตโตโย่อีก มีหนังด้วย เวยาจะดูอีก มีติมด้วย เวยา…” เวลาบอกว่าตนเคยมาหาหุ่นลาพิวต
