“เมฆ หมอก ทำไมมาอยู่นี่กันครับ” วรากับมุกออกมาจากห้องประชุมของโรงเรียนก็เจอกับลูกชายฝาแฝด
“เราต้องคืนเสือโฮ่ง เสือแฮ่ เสือเฮง ให้เจ้าของใช่ไหมป๊า” หมอกถามด้วยความร้อนใจ ยิ่งเห็นผู้เป็นพ่อถือตะกร้าเปล่าออกมาก็ยิ่งใจเสีย หากต้องคืนเจ้าสามเสือให้เจ้าของตัวจริง ย่อมเสียใจ ด้วยผูกพันไปแล้ว แม้จะเป็นเวลาแค่ชั่วข้ามคืน
“ได้รักแค่นิดเดียวเอง มาให้รักแล้วก็จากไป” เสียงของเมฆสั่นเครือ เมื่อคืนหลังจากเล่นกัน ก็เผลอหลับไปพร้อมเจ้าเสือทั้งสามตัว นอนกอดกันจนถึงเช้า
“เฉือโฮ่ง เฉือแฮ่อยู่นี่ เฉือเฮงก็อยู่นี่ด้วย” ฟ้าอุ้มเจ้าแมวสองตัว ฝนอุ้มเจ้าหมา เมื่อเห็นเจ้าสามตัวอยู่ในอ้อมกอดของน้อง เมฆกับหมอกก็ยิ้มกว้าง เจ้าเสือสามตัวก็ส่งเสียงร้องทักทายอย่างรู้ความ คล้ายดีใจที่ได้พบทั้งคู่อีกครั้ง
“เสือโฮ่ง เสือแฮ่ เสือเฮง…” เมฆกับหมอกเย้าแหย่เจ้าสามตัวในอ้อมกอดของน้อง แล้วเสียงเจ้าของคนเก่าก็ดังขึ้น
“ไคริ ไดกิ
