“เอาชุดนี้ ชุดนี้ด้วย ชุดนี้ไปด้วย ชุดนี้อีก ชุดว่ายน้ำ หนึ่ง ฉอง ฉาม ฉี่ ห้าชุดไปเยย ชุดนี้ ชุดนี้...” ฟ้ากับฝนหยิบชุดที่จะเอาไปภูเก็ตใส่กระเป๋าเดินทางของตน คนละใบ ไปสามวัน แต่ทั้งคู่เตรียมชุดราวกับจะไปอยู่แรมเดือน
“เอาไปขนาดนั้นย้ายบ้านเลยไหมคะ หรือจะไปอยู่ที่เกาะเลย”
“หนูไม่อยู่เกาะ หนูจะเกาะแม่มุ หนูจะเกาะป๊า เกาะให้แม่มุเยี้ยง เกาะให้ป๊าเยี้ยง เกาะแน่งๆ เยย”
“ไม่รู้สรรหาคำพวกนี้จากไหนมาพูด”
“หนูฉะหยาด หนูมีฉะหมอง”
“เถียงได้ทุกคำสิน่า”
“หนูให้เหงผง หนูมีเหงผง”
“แบบนี้เขาเรียกเถียงคำไม่ตกฟาก”
“ตกหนูก็เจ็บฉิ”
“ลูกสาวฉันๆ” มุกพยายามใจเย็นกับลูกสาวให้ถึงที่สุด
“หนูยู้ หนูยูกฉาวฉุดฉวยของแม่มุ ฉวยฉุดๆ ฉวยเหมืองแม่มุ หนูฉวยเหมืองแม่มุเนอะ แม่มุฉวยฉุดในจักวางเยย” แม้จะชอบต่อล้อต่อเถียง แต่ก็ปากหวานช่างประจบ เข้ามาคลอเคลียจองหอมแก้มแม่คนละข้าง
“ค่ะ ลูกสาวแม่ก็สวยเหมือนแม่ แม่ไปดูเฮ
